Pequenos Xornalistas http://pequenos.nireblog.com Wed, 27 Aug 2008 14:05:31 +0100 Pequenos Xornalistas http://pequenos.nireblog.com/blogs/pequenos/gravatar.gif http://pequenos.nireblog.com http://nireblog.com Outra cova, pero galega http://pequenos.nireblog.com/post/2008/06/11/outra-cova-pero-galega http://pequenos.nireblog.com/post/2008/06/11/outra-cova-pero-galega

Comments

]]>
Wed, 11 Jun 2008 12:13:28 +0100
Se vas por alí... http://pequenos.nireblog.com/post/2008/06/11/se-vas-por-ali http://pequenos.nireblog.com/post/2008/06/11/se-vas-por-ali

Comments

]]>
Wed, 11 Jun 2008 12:03:16 +0100
Vivir en Galego http://pequenos.nireblog.com/post/2008/05/19/vivir-en-galego http://pequenos.nireblog.com/post/2008/05/19/vivir-en-galego Miles de persoas reivindican na rúa o dereito «a vivir en galego»

A marcha, que se celebrou onte en Santiago, estivo apoiada por medio milleiro de entidades

Autor:
La Voz
Data de publicación:
19/5/2008

Miles de persoas chegadas desde todos os puntos de Galicia percorreron onte as rúas de Santiago, axuntando o festivo co reivindicativo, para apoiar o idioma galego. Unha lingua que, en opinión dos convocantes, atópase nun estado nada alentador. Consideran que a discriminación do galego continúa estando á orde do día.

A marcha, baixo o epígrafe «Polo dereito a vivirmos en galego», convocouna a Mesa pola Normalización Lingüística e apoiárona medio milleiro de entidades de toda índole. E iso notouse, efectivamente, na cifra de persoas que percorreron as rúas do centro da cidade, ao redor de 25.000 segundo o cómputo da institución convocante, e entre 10.000 e 12.000 segundo a policía municipal de Santiago. «Esta vez vai moita xente», comentaban cidadáns desde a barreira.

Non se observaron, polo menos nun lugar visible, políticos socialistas ou populares, pero si figuraba a plana maior do BNG, co vicepresidente da Xunta, Anxo Quintana, á cabeza. A choiva non foi óbice para que o acto desenvolvésese nun ambiente festivo, con grupos de gaiteiros amenizando o percorrido.

Decenas de consignas, en paralelo aos textos das pancartas exhibidas, foron coreadas durante todo o itinerario, enmarcado en moitos sitios por un ambiente propicio de carteis sobre o galego adheridos a muros ou marquesiñas. Nun lateral da praza de Galicia, unha decena de persoas con esparadrapos na boca mostraban unha pancarta alusiva á sanción a varios activistas polo uso do idioma.

A marcha estivo precedida por decenas de nenos, que competían cos maiores á hora de corear os berros en favor da lingua. á saída da misa da igrexa de Salomé, as mesmas voces que momentos antes lanzaban «Na rúa e non traballo, en galego todo ou ano» proclamaron «A misa diaria, tamén en galego».

A Mesa pola Normalización compartiu o protagonismo da convocatoria con varias persoas que, por distintas circunstancias, víronse acosadas ou vilipendiadas por utilizar o galego. A xuíza Ana López Suevos (denunciada por un avogado da cadea Cope), Ignacio Vilar (director e produtor da película Pradolongo , con problemas de exhibición), Xesús da Torre (non contratado nun hotel por falar en galego) e Eduardo Álvarez (denunciado por reclamar á Xustiza o poder expresarse en galego) mostraron o seu compromiso co idioma propio.

Comments

]]>
Mon, 19 May 2008 10:33:52 +0100
Outra Vez Gadis http://pequenos.nireblog.com/post/2008/05/09/outra-vez-gadis http://pequenos.nireblog.com/post/2008/05/09/outra-vez-gadis Algunhas veces é preciso loar o bo facer de certas empresas coma Gadís. Despois do belísimo anuncio de "vivir coma galegos", fai pública esta outra pérula para a Cultura Galega. ¡Un aturuxo para Gadis! ¡Noraboa! Asi se fai Galicia.

Gadis distribuirá 20.000 exemplares de «Santa Matriusca» para celebrar o Día das Letras Galegas

Autor: Camilo Franco
Data de publicación: 9/5/2008 (La Voz deGalicia)

Gadis fixo pública onte a súa nova campaña de apoio á cultura galega arredor do Día das Letras Galegas, que terá dúas accións principais. A primeira é a distribución de 20.000 exemplares da novela de Iria López Teixeiro Santa Matriusca. A segunda é unha tirada de catro millóns e medio de bolsas de plástico que levan impreso un poema de Xosé María Álvarez Blázquez.

Segundo o director de Comunicación de Gadisa, José Luis Fernández Astray, a iniciativa deste ano supón «duplicar o número de libros» que van distribuír nos supermercados do grupo. Para o representante da empresa, estas accións de apoio á cultura do país están enmarcadas noutras que se desenvolven ao longo do ano, como nos Premios Mestre Mateo ou María Casares ou o respaldo a festivais como Curtocircuíto.

Na presentación desta campaña participaron tamén Xosé María Álvarez Cáccamo, fillo do escritor homenaxeado, quen asegurou que utilizar un «soporte como as bolsas do supermercado é unha iniciativa que liga ben co espírito de moitas das cousas que fixo [seu] pai para levar a cultura á xente». Álvarez Cáccamo explicou que iniciativas como esta «deberían ser imitadas por outras empresas galegas».

O poeta repasou no acto de presentación algunhas circunstancias da obra do seu pai e explicou o motivo de ter escollido un poema como A cometa para ser publicado nas bolsas. «A lixeireza do poema encaixa co soporte e tamén porque é optimista e lembra a infancia».

Iría López Teixeiro, premio Biblos para escritores novos, falou da novela que Gadis distribuirá gratuitamente a partir do día 16. Santa Matriusca nace dunha suposta milagre e da investigación que por aclarala fai un garda xurado con aspiracións de detective. A escritora comentou que é «unha novela na que hai moitos personaxes e moitas historias que están colocadas unhas dentro doutras, como ocorre coas bonecas rusas». Tamén dixo que haberá outra edición da obra na colección Mandaio de Biblos coa colaboración de concellos de toda Galicia.

Comments

]]>
Fri, 09 May 2008 08:43:34 +0100
Otro Mundo http://pequenos.nireblog.com/post/2008/05/07/otro-mundo http://pequenos.nireblog.com/post/2008/05/07/otro-mundo Un alpinista se extravía en lo alto de una montaña finlandesa. Cuando el sol se empezaba a esconder entre los picos más altos de la montaña,el pobre escalador se moría de frío. En medio de una pared de la montaña, ve una ventana de la que sale luz.

Aunque solamente se trate de una alucinación, consigue arrastrarse por las placas de hieloy alcanza el espejismo. Se asoma a una ventana en la que se ve claramente una mujer en el salón, leyendo un libro del revés, en compañía de un enorme elefante comiéndose un cacho de alfombra. Golpea el cristal para llamar la atención de sus habitantes. La dame se estraña de su presencia pero lo ayuda a entrar. Cuando lo hace escucha se escucha una agradable música de piano que salía de una moderna radio.

La mujer le ofrece una sopa bien caliente. Él le cuenta lo ocurrido y le dice que pretendía coronar una cumbre, pero una tormenta lo sorprendió y se tuvo que esconder en un agujero como un topo.

Como es lógico, el escalador estaba seguro de que tenía una alucinación mientras daba sus últimos suspiros. Pero como la casa era tan hospitalaria, el elefante tan peculiar y la temperartura tan agradable, finge creer lo que está pasando.

Más tarde ,el hombre sospecha  que al entrar  en aqulla casa atravesó una dimensión de la realidad. Se encuentra en una época que no es la suya. La casa parece estar en un no-lugar. La mujer no comprende la información que el hombre le había dicho. La vivienda tiene objetos que solamente eran imaginados. La sospecha se confirma del todo cuando la mujer le ofrecé la habitación de invitados, cuya ventana daba a una gran selva tropical con un gran río y un agradable clima. Solo había que cambiar de habirtación para tener un nuevo paisaje con un clima agradable. Después de estar tan agotado duerme muchas horas seguidas.

Al dia siguiente nota a la mujer incómoda por su estancia en la casa. Investiga y se da cuenta de que ella lo había tomado como elemento virtual pero,por tener verdaderas necesidades fisiológicas como un hombre de verdad, piensa que se trata de un cruce de dimensiones y decide llamar a los constructores y les informa de lo ocurrido. Estos analizan y llegan a la conclusión de que, efectivamente, se trata de una anomalía. LO fumigan con un ambientador y lo hacen desaparecer.

Comments

]]>
Wed, 07 May 2008 10:05:09 +0100
Otra dimensión http://pequenos.nireblog.com/post/2008/05/07/otra-dimension http://pequenos.nireblog.com/post/2008/05/07/otra-dimension Una alpinista se extravía durante una gran nevada.Al anochecer, estando a punto de morir de frío, ve en una montaña una ventana con luz.Aunque solamente puede ser una alucinación, se acercó y vio una mujer dándole de comer a una cabra, y al lado de ella estaban unos payasos intentando que se riera.Estos vieron a una señora en la ventana, y la que estaba dándole de comer a la cabra la dejó pasar.Ella le ofreció una taza de " ColaCao".

Como es mormal, la alpinista está segura de encontrarse dentro de una alucinación que tiene lugar mientras agoniza en una cueva, encajado como un  insecto.

Pero pensó que la casa era tan calentita, y la señora tan buena que no le dio importancia a la alucinación.

La alpinista estaba un poco confundida, pensaba que era otro mundo.

Esta última tenía mucho sueño y la señora le ofreció una cama.Le dijo nque escogiera una habitación.

La alpinista eligió la tercera, y se encontró con un paisaje natural con flores y árboles.

La señora tan amable, estaba empezando a sospechar porque se comportaba como una mujer normal.

Esta llamó a los constructores y le dijeron que no era una mujer normal, venía de otro mundo.Entonces la señora amble le echó unos polvos mágicos y desapareció.

Comments

]]>
Wed, 07 May 2008 09:31:30 +0100
Discriminación por Idioma http://pequenos.nireblog.com/post/2008/05/06/discriminacion-por-idioma http://pequenos.nireblog.com/post/2008/05/06/discriminacion-por-idioma El desprecio a la cooficialidad del idioma es frecuente en algunas instituciones

XOSÉ MANUEL PEREIRO - A Coruña - 05/05/2008

En la quizás más célebre de las inserciones publicitarias de la Radio Galega, un hijo mostraba su extrañeza por el testamento que había dictado su madre. "E logo, non che parece ben?", inquiría ella, preocupada. No era el reparto, sino que el documento no estaba en gallego. El heredero se hubiese mostrado más compresivo de conocer los trabajos maternos para realizar el trámite en la vida real. La cooficialidad del idioma gallego genera oficiosamente en lo cotidiano un auténtico rosario de obstáculos, que van del esperpento al acoso laboral.

A Tareixa Pedreira, un dentista la echó del sillón cuando le habló en gallego

El último caso conocido fue el del abogado de la COPE en el despido de la redactora de la emisora de Santiago Isabel Quintairos, que recurrió al Consejo General del Poder Judicial (CGPJ) porque la sentencia -condenatoria- estaba en "gallego o en algún dialecto". El Consejo desestimó la queja, pero en el ámbito judicial ha habido de todo. Carlos Outeiro y Ana Varela, por ejemplo, se casaron en Ferrol, en 2005, con intérprete. "Nos presentamos en el juzgado con todos los papeles, pero la magistrada se negó en redondo a celebrar la boda en gallego, y me propuso aplazarla", recuerda Outeiro, que rechazó la oferta y le argumentó que se trataba de leer un texto legal, no de hacer un discurso. Al final, la jueza echó mano de un funcionario que iba traduciendo cada frase. No hay video de la boda, ni siquiera foto.Todas las instancias judiciales, desde el Ministerio al Consejo General del Poder Judicial, ampararon entonces a la responsable del juzgado número 4. Y eso que, dos años antes, una resolución unánime del Congreso recordaba al Poder Judicial que los administrados pueden usar la lengua oficial que prefieran. La medida venía a cuento de que la titular del juzgado de Muros no había admitido a trámite una demanda de divorcio por no estar escrita en castellano y además expedientó a la remitente, la abogada Isabel Castillo, por recurrir la decisión. Hoy, en el Tribunal Supremo, está pendiente de juzgar la negativa del juez decano de A Coruña, Antonio Fraga, a emitir una notificación en gallego a un profesor de instituto, Eduardo Álvarez, que así lo solicitó. Sus quejas porque el juez informó de las razones a la prensa y no a él, le ocasionaron una condena de 5.000 euros por injurias, aunque el juicio tendrá que repetirse.

El papeleo judicial no es el único alérgico a la lengua cooficial. El escritor Lois Diéguez peregrinó en una ocasión por tres notarías coruñesas, "hasta que apandé, porque era una cosa de mi madre". La vez siguiente no fue atendido como demandaba hasta el quinto intento. "Unos se exaltaban, otros directamente te insultaban", asegura Diéguez, que recuerda la sonrisa curiosa del notario que finalmente accedió a escriturar una compraventa en gallego. "Yo no tengo problemas porque voy siempre a la misma, pero sí es cierto que en dependencias como el registro de la propiedad te ponen mala cara, aunque no te digan nada, cuando les vas con solicitudes en gallego", analiza Fuco García, responsable de la gestoría Incodega. "Claro que llevo 20 años en esto y ya saben como soy, quizás a otros les pongan más pegas", sonríe.

Para otras personas, el uso de su idioma supone poner en juego algo más que los principios. El caso más conocido es el de Montse Irago, que denunció judicial y públicamente que la despidieron de una asesoría por hablarlo. "Sabía que el caso estaba perdido, porque mi testigo, el responsable de la empresa de Madrid que me seleccionó y al que se quejó mi jefa, se desdijo en el juicio. Casos así hay tropecientos mil, pero son difíciles de demostrar, siempre pueden argumentar algo como que no das el perfil. A mí me decían, 'mujer, en la oficina de Lalín todavía, pero en la de Pontevedra...", recuerda año y pico después Irago, que no ha vuelto a trabajar en el sector.

Martinha Varela se fue de la franquicia de pizzas a domicilio en la que trabajaba en Santiago después de un par de meses de acoso. "Cambiaron los dueños, y los nuevos nos excluyeron a las dos de 15 empleadas gallegohablantes de los turnos de atender al público, el trabajo más agradable", recuerda Martinha desde Barcelona, donde vive ahora. Ramón, que no se llama así y trabaja en una oficina coruñesa de banca privada, ya ha sido apercibido por hablar en gallego con algún compañero, "y lo que es para nota, con clientes que me lo hablaban a mí". Rosana sí se llama Rosana y trabaja en la administración de un hospital privado pontevedrés. "No hay ninguna norma escrita, pero el primer consejo de mi antecesora fue: ni se te ocurra ponerte a hablarlo el primer o el segundo año".

A Tareixa Pereira, una funcionaria de Ferrol, un dentista la echó del sillón y de la consulta en cuanto le habló en gallego. "Atravesé la puerta humillada y en el portal ya hervía de indignación", recuerda, a pesar de que han pasado casi diez años. "En la radio dijo que yo empleaba términos médicos técnicos que él no entendía. Yo lo único que le dije era que me dolía una muela". La misma reacción tuvo hace unos meses una odontóloga del Sanatorio Modelo de A Coruña, pero es dudoso que por el mismo motivo que arguyó su colega, porque el paciente era un niño de 13 años, cuya madre prefiere olvidar el asunto.

Claro que la falta de comunicación y las diferencias terminológicas no las sufren en los centros sanitarios sólo los pacientes. Cristina González, una pediatra del Complexo Hospitalario Universitario de Vigo pidió a finales del pasado año unas pruebas a radiología y le devolvieron el escrito con unas enormes letras rojas: "Ruego traducción al ESPAÑOL". "No debían entender palabras gallegas como abdominal o intestino", ironiza la doctora González, que elevó una queja al Servizo Galego de Saúde (Sergas), que todavía no le ha contestado. Quizás porque con la salud no se juega. Como le reprocharon una vez al veterano escritor coruñés Manuel Riveiro Loureiro cuando sugirió poner en gallego la necrológica de un pariente: "Home, estamos falando de cousas serias".

 

Comments

]]>
Tue, 06 May 2008 10:03:41 +0100
Cantigas antigas http://pequenos.nireblog.com/post/2008/04/28/cantigas-antigas http://pequenos.nireblog.com/post/2008/04/28/cantigas-antigas  Ao mar fun por laranxas,

cousa que as augas non teñen,

viñen todo molladiño,

de ondas que van e veñen.

Teño unha nena en Ourense,

 e outra no Riveiro da Avia,

se a de Ourense é boa moza,

a do Riveiro xa gaña.

O cantar do Arrieiro,

é un cantar moi baixiño,

cántase en Rivadabia,

e síntese no Carballiño.

Non quero zapatos altos,

que se me espetan na area,

non quero amores de lonxe,

que os teño na miña aldea.

Mariaca se vas ao río,

ao río de lavar,

non torzas a roupa, Marica,

que a podes rachar.

Comments

]]>
Mon, 28 Apr 2008 12:49:01 +0100
Libros e lectura http://pequenos.nireblog.com/post/2008/04/09/libros-e-lectura http://pequenos.nireblog.com/post/2008/04/09/libros-e-lectura O 64% dos nenos menores de 14 anos len por propia iniciativa

A poboación lectora creceu nos últimos anos a pesar do avance das novas formas de lecer tecnolóxico

Nesta franxa de idade alcánzase un índice de lectura do 90%, que se esborralla ao 31% nos maiores de 65

Autor:   Luís Pousa
Data de publicación:   9/4/2008

Hai tan só unhas semanas un pesimista Philip Roth ditaba sentenza contra a cultura do papel. «As pantallas derrotáronnos», admitía abatido o autor de Zuckerman encadeado . Referíase, claro, ao efecto devastador que se presume que as novas tecnoloxías causaron na chamada galaxia Gutenberg. Segundo as teses máis catastrofistas, o libro é un animal en perigo de extinción ante o imparable avance de Internet, a televisión por cable e os videoxogos. Pero os queixumes dos que profetizan o apocalipse da letra impresa chocan coa contundencia dos datos.

O Anuario sobre o libro infantil e xuvenil 2008

, que acaba de publicar a editorial SM, sostén con cifras e estatísticas que hai unha canteira sólida: o 90% dos nenos menores de 14 anos len habitualmente e, o que é máis importante, entre estes, o 64% len por propia iniciativa, fronte ao outro 35,8% que o fan por recomendación (o que, á súa vez, se desglosa nun 12,7% que len ocasionalmente, aínda que non lles gusta e un 23,1% que o fan exclusivamente por obrigación escolar).

Segundo o estudo de SM, que recolle neste punto os datos do Informe de hábitos de lectura , a franxa de idade dos menores de 14 anos é a que posúe un índice de lectura máis elevado (90,3%), cifra que se vai reducindo paulatinamente a medida que aumenta a idade: de 14 a 24 anos len un 72,1%; de 25 a 34 anos, un 61%; de 35 a 44, un 60,1%; de 45 a 54 anos, un 56,2%; de 55 a 64, un 56,2%; e, de máis de 65 anos, un conciso 31,1%. De feito, engade o estudo de SM, o investimento de 150 millóns de euros que supuxo a posta en marcha do Plan de Fomento da Lectura traduciuse nos últimos catro anos nun crecemento do 6% da poboación lectora, que se sitúa agora nun 58% (dos cales un 59,6% son mulleres, e un 51,4%, homes). As estatísticas do último lustro veñen confirmar o perfil xa coñecido do lector medio español: muller novo , con estudos universitarios, que vive nunha gran cidade e que habitualmente le novelas.

Da consola ao MP3

O estudo de SM subliña o revolucionario cambio que experimentou o lecer dos nenos e mozos españois desde mediados dos anos noventa. Da rúa pasou ao fogar, concretamente á habitación dos pequenos, onde aniña o despregamento tecnolóxico. No seu cuarto, que era o lugar tradicionalmente destinado á lectura, os nenos dispoñen agora de Internet, televisión, videoxogos, teléfono móbil, MP3, lector de deuvedé e demais #aparato\\\ audiovisual. A metade navegan pola Red , un terzo posúen móbil propio e un 73,7% dispoñen de videoconsola, datos que, como apunta o informe, probablemente xa estean trasnoitados tras o bum de vendas do último Nadal.

Como contrapunto ao avance destas formas de lecer tecnolóxico, o anuario sinala o auxe da prosa fantástica (aí está o rotundo éxito de Harry Potter ) e a renovación dos álbums ilustrados, un xénero que en Galicia viviu un significativo crecemento (tanto en cantidade como en calidade) coa achega de selos como Kalandraka e Oqo. Dous indicios de que, con talento e imaxinación, talvez as pantallas non acaben derrotando á literatura.

La Voz de Galicia

Comments

]]>
Wed, 09 Apr 2008 08:34:58 +0100
Letras Galegas 2.008 http://pequenos.nireblog.com/post/2008/04/08/letras-galegas-2008 http://pequenos.nireblog.com/post/2008/04/08/letras-galegas-2008

Comments

]]>
Tue, 08 Apr 2008 12:38:26 +0100
Grecia http://pequenos.nireblog.com/post/2008/03/26/grecia http://pequenos.nireblog.com/post/2008/03/26/grecia

Comments

]]>
Wed, 26 Mar 2008 16:22:02 +0100
Emilio Calatayud, Juez de menores http://pequenos.nireblog.com/post/2008/02/21/emilio-calatayud-juez-de-menores http://pequenos.nireblog.com/post/2008/02/21/emilio-calatayud-juez-de-menores Lévalle tempo cargar. É longo pero mecece a pena.

Para Alumnado, Nais, Pais, Mestras... toda a sociedade.

Comments

]]>
Thu, 21 Feb 2008 12:32:40 +0100
Proxecto Entroido 2.008 http://pequenos.nireblog.com/post/2008/02/07/proxecto-entroido-2008 http://pequenos.nireblog.com/post/2008/02/07/proxecto-entroido-2008 Entroido 2.008

C.E.I.P. “Ponte dos Brozos”- Arteixo

Nivel: SEXTO (A, B, C, D, E): 127 alumnas/os

Titores: María Jesús, Mercedes, Patricia, Jesús e Ramón

Especialistas: José A. Mera, Carmen Freire, Amelia, Mónica, Mª Luz, Maica, Rosa, Elena

Data: 1-2-2.008 (despois do recreo)

Programa:

a) Lectura do pregón (pensado, escrito e lido por case todas e todos)

b) Desfile de disfraces (os mellores á redonda)

c) Veredicto do Xurado (inapelabel)

d) Entrega dos premios (todos bos)

cigaron.jpg

Escenario: Montaremos a pasarela diante da aula de SEXTO “C”. Está no medio e xa sabemos que os do medio sempre estorban. A devandita aula servirá como camerino común para todos e todas que cambien de imaxe.

Tentaremos estar sentados para non molestar. Polo medio da xente quedará un corredor para poder circular. Na entrada da nosa zona haberá dous gardas moi severos con armas de fogo para pedir invitacións, contrasinais e impedir que entren xentes ou suxeitos doutras galaxias (tipo Supermán ou Pedro Chosco).

Etiqueta: Tódalas mulleres que non se disfracen terán que vir con gravata e os homes con saias ou perruca (poden escoller, non somos ditadores)

Pregón: Como en calquera boa celebración que se prece (e esta éa), o pregón será a presentación da festa e fará honor a aquelas poetisas e poetas que xa están desexando demostrar as súas dotes literarias. As excelsas estrofas serán lidas por unha parella de estudantes do Nivel de xeito alternativo. Dende este mesmo intre, podedes ¡oh bardos! poñer o lapis a gañar o xornal. Tratará sobre temas actuais: estudantís, do noso Centro, Mestres/as, política, deportes, obras da beirarrúa, calefacción...

Desfile: Queremos que as pasarelas Pontus Veteris, Cibeles, Scala de Milán... parezan paupérrimas á nosa beira. Poderá desfilar toda a familia de Sexto (homes e mulleres) peeeeeeeeeeero ¡ollo!: Levarán premio os máis orixinais e máis baratos. ¡Guerra ao consumismo!. Xa podedes ir pensando nalgún xeito de cambiar a imaxe e, coas tesoiras, agullas, cinta métrica, xoguetes vellos, roupa da nora ou do sogro... facer voar a imaxinación. Non se poden facer grupos.

entroido1.jpgXurado: Estará formado por cinco membros (un por aula) con moitas enrugas na ancha fronte. Cada un deles repartirá 10, 8, 6, 4 e 2 puntos a cinco concursantes. Estes darán, de véspera, o nome co que pensan desfilar á Mestra de Cerimonias que será designada pola Titora de Sexto “A” entre as Rapazas que estean de aniversario no mes de xaneiro e o que custou o disfrace. Ese día, 31 de xaneiro, o Titor de Sexto “E” fará unha cuadrícula cos nomes, prezos e casiñas para anotar os puntos concedidos polo Xurado.

Daranse ¡DEZ! (base decimal) PREMIOS (vouno repetir) aos disfraces máis baratos e orixinais. Non se permite ao Xurado usar a calculadora para facer a suma dos puntos dados e o lapis ha de ser negro.

Premios: Haberá:

· 2 Primeiros premios: Libro moi bo e moi caro

· 2 Segundos premios: Libro tamén moi bo e algo menos caro

· 2 Terceiros premios: Sorpresa

· 2 Cuartos premios: Máis sorpresa

· 2 Quintos premios: Sorpresa tamén

Comments

]]>
Thu, 07 Feb 2008 11:17:29 +0100
Pregón Entroido 2.008 http://pequenos.nireblog.com/post/2008/02/07/pregon-entroido-2008 http://pequenos.nireblog.com/post/2008/02/07/pregon-entroido-2008 Estamos xa no Entroido,

Despois de pasar o Nadal,

E seguimos sen beirarrúas.

¡Parece a obra do Escorial!


Cantigas, pitos e frautas,

Isto xa parece un Entroido,

Tantas cousas ofrecidas

E ninguén se pon de acordo.


Con estas caras sorrintes,

Nosas donas e señores,

Nenas, nenos, compañeiros

E tamén cos Profesores.

Se te queres divertir

Aos Brozos has de vir,

Con careta e antifaz:

O Entroido imos celebrar.


Queremos que moitos anos

este Entroido recordemos

E para pasalo ben

Moi atentos escoitemos.


Dinnos os que desto saben

Que é unha festa ben antiga,

Tan bela, tan divertida,

Moi esperta, moi amiga.


Rompemos con moitas regras

Que todo o tempo cumprimos,

Poñemos verde a calquera,

Divertirnos perseguimos.

Defendemos que isto é certo

E con esta fe vivimos

Pero queremos respecto

Para todos, insistimos.


Os ordenadores collemos

Pero é unha pesadez,

Apagamos e acendemos

Unha e outra vez.

O papel dos piollos

Mándanno cada dous por tres;

Con tantos papeis que gastan

Chegan para parar un tren.


É hora xa de esixir

pois tódolos días vemos

Unha longa beirarrúa

Que non queren que pisemos.


Parecemos paxariños

Agochados na gaiola.

Por riba de non ter sitio,

Nos araman toda a escola.


Una máquina asasina

Desfixo o noso espazo,

Fixo buratos e regos,

Sentounos coma un balazo.


Logo, con traxe amarelo,

Apareceu algún home

Que pola súa longura

o tempo case o consome.


Moitos pensan a cotío,

E sen malas intencións,

Que a rúa sen beira queda

Ata as próximas eleccións.


Entre os valados de arame

E as cancelas agachadas

Pasean “insuficiemtes”

De adultos e rapazadas.

Os políticos de agora

Poucas citas nos merecen:

As cousas que prometeron

Moi tarde ou nunca aparecen.


Un colexio novo ofrecen

Despois de tanto esperar.

As datas que van dicindo

Son de poñerse a chorar.

Un colexio fainos falta,

Senón imos estoupar.

Os políticos de agora

Non saben como enganar.

Quen fixo “Os Dereitos do Neno”

Tennos que escoltar de verdade.

Queremos unha escola nova

E que se faga realidade.


Todos tolean por entrar

Nesa “casa” encantada

Pero á hora da verdade

Ninguén se preocupa de nada.


O que se coce ás nosas costas

Non é precisamente unha laconada;

Por moito que nos empeñemos

Isto parece unha pantasmada.


Deixen as rúas libres

Nestes carnavales

Pois tódolos nenas e nenos

Queremos lucir os disfraces.


¿Que lles parece,

Concelleiros e alcaldesa?

Esperemos que antes das eleccións

Lles entre de contado a présa.

Prometeron moitas cousas,

Ningunha saben cumprir

E co ruído da rúa

Non podemos nin durmir.


Somos nós tan importantes,

Temos tanto señorío,

Que nas horas do Estudo

Estamos fóra, ao frío.


Do tema calefacción

Tampouco soubemos nada.

Varios días estivemos

Sufrindo frío e xeada.


Cando temos calor,

A calefacción acender;

E cando temos frío,

Unha chaqueta poñer.


Sen calefacción e este frío,

As nosas faltas son xustificadas,

Gripes e catarros apodéranse de nós

Con estas tremendas xeadas.

carnaval.gif
Director, Director,

Pensa en nós

E acende o radiador

Cando non faga calor.


Nos somos afectados,

Pero tamén os profesores,

Con esta gran carnavalada

Non lles fan moitos favores.


Dos Profesores sabemos

Que sofren ben da cabeza,

Pois o ruído do Alumnado

Só produce máis torpeza.


María Jesús, Mercedes,

Patricia, Jesús, Ramón,

Aos cinco Titores nosos

Levamos no corazón.


María Jesús, Patricia...

Son algunhas Profesoras,

Atúrannos no Colexio,

Seguen tan encantadoras.

Á profesora Mercedes

Dedica este discurso

Neste Entroido 2.008

Unha Alumna de sexto curso.


Jesús estivo maliño

Dunha perna ou algo así;

Vemos que recuperou

Para estar con nos aquí.


Ramón leva moito tempo

Co tema de profesor,

Aturou moitos alumnos,

Nós non somos do peor.


Un agasallo especial

Cada un de nós lle quixera

Levar a toda pastilla,

Correndo ben a Mosquera.


A pesar de todo,

Que ¡viva o Entroido!

Entre lacón, filloas e orellas

Faremos unhas boas festas.


Despois de tanto discurso

Xa é hora, eu penso, coido,

De soñar coas filloas

E dicir: ¡Viva o Entroido!

Comments

]]>
Thu, 07 Feb 2008 11:07:33 +0100
O cabalo de Alberte http://pequenos.nireblog.com/post/2008/01/10/o-cabalo-de-alberte http://pequenos.nireblog.com/post/2008/01/10/o-cabalo-de-alberte        Unha tardiña  de  verán, Alberte deulle  ao  seu  cabalo  unha   merenda de  herba  fresca,  e  despois  sentouse  no  cepo  de  partir  a  leña a  ler  o  xornal. O  cabalo  merendou, e  pasou  a súa  cabeza  por  enriba  do  hombreiro dereito  do  amo,  e  con  voz  humana preguntoulle:

 -¿Como  vai  o mundo?

      Este  foi  o  comezo   das  longas conversas  que  durante  varios  meses mantiveron  Alberte  e  o  seu  cabalo.  Falaban de  política, contribucións,  e  de  como  foran os  prezos  na  derradeira  feira  de  Noia,  e  de  vodas  e  de  defuntos.  Un  día  o cabalo dixolle  a  Alberte que  non  lle  gustaba que  lle  chamasen Moro,  e  que  mellor  seria  que  lle  buscase  un  nome  máis  decente,  ainde  que  fose  francés. Alberte  consultou  con un  mestre  de  Muros,  moi  amigo  de  seu,  e  este  dixolle que  lle  chamase  ao  seu  Moro simplemente  como lle  chamaban  aos   cabalos  en  Francia.,  Que  lle  chamasen  Cheval. Ao  cabalo pareceulle ben,  aínda que  murmuraba que  quizaves ao  nome  deberiano  seguir  dous  apelidos.  Por  consello  do  cabalo,  Alberte  foille  decindo   aos  veciños   que  o  seu  cruzado  de  percheron  e  mourisco,  xa  non  se  chama  Moro   senon  Cheval,   e  que  fixesen  o  favor  de tomar nota  do  cambio.  A  todos  efectos,  decía Cheval.

        Pasando  os  meses, Cheval iase  amosando  moi  vivo   de  xenio,  celabase  de  que  Alberte  falabase  coa  xente   sen  estar  el  diante,  de  que  lle  asubiase   a  o   can  Tirol,  e   de  lese  o  xornal  en  voz  alta á muller,  que non  sabia  ler.

      -¡Dabondo   fas   con  durmir   con  ela ! Cheval  disgustado.

     Ia   cumplirse  un  ano   dende  a  primeira    conversa   de  Alberte   co  seu  cabalo,  cando  un  mediodía  regresando    os  dous   amigos  do  muiño,  cargada   a   besta    con  dous  sacos  de  fariña e  outro  de   farelo,  Cheval  parouse  na  ponte  e  dixolle a  Alberte  con  voz  grave:

     - Vai   facer  un  ano   que  nos  falamos   e  se    queres   que  sigamos  comentando   o  mundo,    tes  que  prometer  que  de  agora  en  diante  só  vas  falar  comigo. 

      ¡ despois    de  todo   son  o   único    cabalo  da  provincia   que  fala  co  seu  amo!  E non  me  fío  da  tua  palabra   que  mais  dunha   vez   xa  esvcoitei  contar  algunha mentira. Tes   que  facer  un  documento.       ¡ Se  non  o  fas,  calo  para  sempre!.

Comments

]]>
Thu, 10 Jan 2008 14:23:57 +0100
O xuízo http://pequenos.nireblog.com/post/2008/01/10/o-xuizo http://pequenos.nireblog.com/post/2008/01/10/o-xuizo Nun lexano pobo vivía Xosé, un neno de oito anos. Todas as tardes adoitaba ir ao bosque a tirarlle pedras aos niños dos paxaros, porque era moi revoltoso; pero un día escoitou un ruído coma dunha trompeta. Entón...
-¡Qué será iso!
-¡Runnn, runnn!-facía o estraño ruído.
Era un canguro que se chamaba Paquiño soprando por un tronco que resoaba. Xosé sabía que se chamaba así porque había uns carteis no principio do bosque e apoarecía un debuxo e oseu nome.
Entón Xosé agachouse entre os carballos, e de súpeto apareceron animais correndo cara Paquiño.
-¡Escoitádeme todos!-indicou Paquiño-Por este bosque hai cazadores.
Todos os animais empezaron a tremer.
-¡Non pode ser!-dixo Pancho, un esquío.
-¡A ver, veciños, non vos alarmedes!-tranquilizou Paquiño-Só hai que andar con preucación.
-¡Pum!-sentiuse,era Xosé que caera.
Paquiño achegouse e veu que era Xosé...
-¡É un humano, correde...!
-¡Non, tranquilos, non vos vou facer dano!-dixo Xosé.
-¡Os humanos sempre nos facedes dano!-afirmou Pancho.
-¿Por que dis iso?-preguntou Xosé.
-¡Porque cando vides ao bosque, sobre todo os rapaces, tirádesnos pedras...!
-¡Algúns si, pero eu non!
-¿Podes-nos entender?-preguntou Paquiño.
-¡Claro!-afirmou Xosé.
-¡Non me digas máis, ti es Xosé!-dixo Laila, a xirafa.
-¿Cómo o sabedes?
-O noso carteiro, Pepe,(unha pomba) comentounos que cada neno que escoitara o tronco estaría posuído polo león, e só él podería salvalo con dous pinoguais e indo a xuízo.
-¿Que son pinoguais?
¡Son puntos que vas acumulando para falar coma o animal que ti queiras!´
-¿E por que teño que ir a xuízo? ¡Si eu non fixen nada!
-Porque sempre vés ao bosque, entón estorbas aos animais, tiráslle pedras aos paxariños...
-¿E se non gano o xuízo, que pasa?
-¡Terasnos que traer comida todolos días, e coidarnos,¿estás dacordo?
-¡Dacordo!
Ó seguinte día, Xosé foi ao bosque e...
-¿Paquiño, onde está Margarida(a coella)?
-Está naquela madrigueira.
-¡Grazas!
-¡Ola,Margarida!
-¡Ola! o que tes que facer é coidar os meus 7 fillos hasta que eu volva...
-¡Vale!
-¡Ti a onde vas, Xoán, pasa para aquí!-ordenaba Xosé.
Todo se lle complicaba, os fillos de Margarida escapaban, pero ao final todo rematou ben.
-¡Ola! ¿que tal se portaron?
-¡Pois a verdade e que...!
-¡Ahí tes un pinoguai, adeus!
-¡Adeus!
-¡Señor Paquiño, señor Paquiño!
-O señor Paquiño non está-dixo Pancho.
-¿Que teño que facer?
-Pois tes que ir coirdar os paxariños do señor Sultán.
-¿E onde vai?
-¡Eso non é asunto teu!
-¡Adeus!
-¡Adeus!
-¡Señor Sultán, son Xosé e véñolle coidar os seus fillos!-gritaba el.

 -¡Agora chos baixo!, son catro e, cando veña, teñen que estar todos!

-A ver, son Xosé, e se fago esto ben podo marchar, así que non me compliquedes o traballiño.

-¡Eso xa o veremos...!-rosmaba en voz baixa un paxariño.

-¡Que che temos que complicar a vida!-decía intentando distraer a Xosé.

-¡Non, non, non!

             Mentres lle preguntaba a Pepe, os tres paxariños intentaban fuxir.

-¡Alto aí!-dixo sen mirar Xosé.¿A onde ides?

-Que pasada! ¿Como sabías que marchamos? 

-Cóntovolo se estades atentos.

Pasaron catro horas e Sultán veu buscar aos seus fillos.

               Era o gran día do xuízo, tódolos animais se reuniron, todos agás Paquiño...

Comezaba o xuízo(o xuíz era un león que se chamaba Tómas, o fiscal era o mono Filipe, o avogado dos animais era a Xirafa Laila, o avogado do neno era o koala Chito)

                 No medio do xuízo...

-¡Moi ben ¿onde están os papeis co que fixo Xosé?

-¡Tenos Paquiño, pero como non veu!-dixo Pancho.

-¡Non pasa nada, vamos seguir e  ao final do xuízo teñen que estar os papeis!

               O que pasaba era que:Pancho tiña a Paquiño nun lugar segredo cos papeis para que engaiolaran a xosé;porque sen papeis non hai probas para Chito...

                 Ao final do xuízo...

-¡Imos ver eses papeis, onde está Paquiño!

-¡Paquiño non veu!-contestou rapidamente Pancho.

-¿Quen sabe algo?-preguntou Tomás.

-¡A verdade é que non sei se ten algo que ver pero... o outro día cando lle fun coidar os fillos a Sultán, xa non estaba!aclarou Xosé.

-¿E como sabe que non estaba?

-¡Porque chamei por él e díxome Pancho que non estaba, e pregunteille por que e díxome que non era asunto meu e funme!-aclarou Xosé.

            Entón Tómas preguntoulle a Pancho e dixo:

-¡Confeso, confeso, fun eu, fíxeno para que Paquiño fose o noso criado, porque así eu pasaría a ser "O XEFE".

-¡Moi ben, xuízo rematado, agora Xosé quedará libre pero Pancho terá que estar dous anos facendo recados!-aclarou Tomás. 

-Grazas, moitas grazas! ¿pero onde deixo os pinoguais?

-¡Son para ti, e cada vez que queiras ir ao bosque poderás usalos e conseguir máis facendo recados!-dixo Tomás.

          Xosé marchou para a casace aprendeu unha leción volverlle tirar pedras aos animais.

                  

Comments

]]>
Thu, 10 Jan 2008 14:23:46 +0100
Xaquin Marin http://pequenos.nireblog.com/post/2008/01/08/xaquin-marin http://pequenos.nireblog.com/post/2008/01/08/xaquin-marin explorar0001.jpg

Comments

]]>
Tue, 08 Jan 2008 13:29:15 +0100
A ruta da auga http://pequenos.nireblog.com/post/2007/12/21/a-ruta-da-auga http://pequenos.nireblog.com/post/2007/12/21/a-ruta-da-auga p1010012.JPG

A auga é un liquido incoloro, inodoro e insípido. Conxela aos 0ºC e ferve aos 100ºC. Ao conxelarse, aumenta de volume.

É imprescindible para a vida, industria, deportes...

O Concello da Coruña convidou ao Alumnado deste Centro a facer unha visita ás instalacións que ten para o servizo de auga potable.p1010010.JPG

Subimos ao autobús ás 9,45 horas. Só faltaban Daniel, Moumna, Mohamed, Daniel Lamego e Noelia.

Minutos despois chegabamos ao encoro de Cecebre. Onde debía haber auga, enchémonos de lama. Algunhas aves (garzas, gaivotas, parrulos...) preguntábanse que faciamos alí, impedíndolles desenvolver a súa vida cotiá, nun día tan frío. Tamén había restos dos depredadores cangrexos americanos.

p1010018.JPGAnque é unha obra de hai trinta anos, aínda se poden ver couces de árbores, cachos de casas, pontes...

Moitos de nós, fixemos uso de prismáticos e cámaras para inmortalizar esta data, 19, de ddecembro de 2.007.

Arredor das 11,45 horas chegamos á planta potabilizadora da Telva. Alí vimos todo este proceso: captación dende o río Mero, decantación, filtración, cloración e tratamento de lodos.

Aprendemos palabras: flóculo, permanganatp1010022.JPGo...

Despois dun periodo de tempo que nos pareceu moi curto, voltamos ao colexio saboreando os caramelos.

Nesta viaxe cultural e científica acompañáronnos Bea, Xavi e Aurora.

Comments

]]>
Fri, 21 Dec 2007 11:33:14 +0100
Colexio novo de Arteixo http://pequenos.nireblog.com/post/2007/12/14/colexio-novo-de-arteixo http://pequenos.nireblog.com/post/2007/12/14/colexio-novo-de-arteixo Arteixo

 Arteixo contará con un nuevo colegio de primaria en el 2009

La Consellería de Educación invertirá 3,5 millones de euros en la obra


Arteixo contará con un nuevo centro de educación infantil y primaria en los próximos dos años. La conselleira de Educación, Laura Sánchez Piñón, y la alcaldesa de Arteixo, Pilar Souto, firmaron ayer el convenio de colaboración por el que el Concello cede una parcela de 10.028 metros cuadrados, situada en el polígono de Sabón, colindante con la mayoría de los centros educativos de enseñanza pública que existen en esta localidad. La parcela servirá para construir el nuevo colegio, una obra en la que la Xunta invertirá 3,5 millones de euros. Contará con 24 módulos, nueve para infantil y 15 para primaria, y ofertará cerca de 600 plazas escolares. Será el segundo con mayor capacidad de los existentes en este concello, tras el de Ponte dos Brozos, que cuenta con 1.300 alumnos matriculados.

La alcaldesa de Arteixo aprovechó el acto para pedir ante la conselleira nuevas infraestructuras de estas características. «Arteixo es uno de los concellos gallegos que más está creciendo y registra cada año un importante número de nacimientos». La titular de Educación se hizo eco de una petición que se analizará en próximos presupuestos autonómicos.

Garantías

Después de plantearse diversos lugares, se optó por ceder esta parcela, que «ofrece todas las garantías y satisface las necesidades de la Consellería», señaló el delegado provincial, José Manuel Mouriz, quien acompañó a la conselleira en esta visita institucional a Arteixo. Las obras del nuevo centro estarán probablemente finalizadas a mediados del 2009, pero las previsiones de la Xunta son las de no utilizarlo hasta el siguiente curso. El Concello colaborará económicamente en este proyecto y se encargará de su mantenimiento y conservación una vez finalizada la obra. Un porcentaje todavía por determinar de los alumnos que estudiarán en esta nueva instalación procederán del CEIP Ponte dos Brozos.

Tras la firma del convenio, la conselleira y la alcaldesa realizaron una visita a dos de los tres centros de primaria abiertos en Arteixo.

 

La Voz de Galicia, 14/12/2007

Comments

]]>
Fri, 14 Dec 2007 10:25:57 +0100
Maleducados http://pequenos.nireblog.com/post/2007/12/12/maleducados http://pequenos.nireblog.com/post/2007/12/12/maleducados Publicado por César Casal na Voz de Galicia o día 11 de decembro 

El informe PISA ha dejado claro que, entre todos, pisoteamos la educación. No sabemos leer. Ni sumar. Dice lo que sabíamos, pero nadie se atrevía a reconocer. El emperador está desnudo. Y el emperador en la educación de un chaval no es solo el chaval, que vive como un pequeño dios. La educación incluye al chaval, a los que le rodean (familias, amigos...) y a sus profesores. El niño no tiene la culpa de todo. Pero tampoco la tiene el profesor. Algo les tocará a los padres, ¿no? Todos estamos en pelotas ante el milagro de encauzar a un crío. Y los políticos lo enredan aún más con sus reformas educativas. Reformar la educación debería exigir un amplio consenso. La educación es la estructura de un país, su columna. Cada maestro de obra no puede cambiar los tabiques de sitio. Y en esa locura estamos. El Panfleto antipedagógico , de Ricardo Moreno Castillo, dice grandes verdades: «No se está impartiendo educación. Se imparte basura». Hay unos verbos que casi no se utilizan en relación con los chavales: limitar, exigir y negar. No lo hacemos los padres y no lo hacen en muchos colegios por la enseñanza lúdica. ¿Dónde queda el valor del esfuerzo? Unamuno escribió: «El alumno que aprende jugando acaba jugando a aprender». Seamos serios. Estamos maleducando a una legión de perezosos, a cohortes de levantiscos que encima tienen más que decir. Moreno Castillo apunta: «Tener dinero no elimina la palabra no del diccionario». Los padres apenas negamos y les compramos todos los caprichos para que nos dejen tranquilos. Y los profesores tienen miedo y no pueden aplicar disciplina. Una clase no es un videojuego. Si quieres hablar inglés, tienes que aprender los verbos. Estudiar es sano, gimnasia para la mente. Y hacen falta recursos. Los Gobiernos tienen que gastar en educación. Por ejemplo, los miles de millones que le perdonan, temporada tras temporada, al circo de los clubes de fútbol. El ignorante es un molino sin aspas ni viento, una placa solar en un sótano, un árbol seco.

Comments

]]>
Wed, 12 Dec 2007 12:40:45 +0100