Pequenos Xornalistas

       Unha tardiña  de  verán, Alberte deulle  ao  seu  cabalo  unha   merenda de  herba  fresca,  e  despois  sentouse  no  cepo  de  partir  a  leña a  ler  o  xornal. O  cabalo  merendou, e  pasou  a súa  cabeza  por  enriba  do  hombreiro dereito  do  amo,  e  con  voz  humana preguntoulle:

 -¿Como  vai  o mundo?

      Este  foi  o  comezo   das  longas conversas  que  durante  varios  meses mantiveron  Alberte  e  o  seu  cabalo.  Falaban de  política, contribucións,  e  de  como  foran os  prezos  na  derradeira  feira  de  Noia,  e  de  vodas  e  de  defuntos.  Un  día  o cabalo dixolle  a  Alberte que  non  lle  gustaba que  lle  chamasen Moro,  e  que  mellor  seria  que  lle  buscase  un  nome  máis  decente,  ainde  que  fose  francés. Alberte  consultou  con un  mestre  de  Muros,  moi  amigo  de  seu,  e  este  dixolle que  lle  chamase  ao  seu  Moro simplemente  como lle  chamaban  aos   cabalos  en  Francia.,  Que  lle  chamasen  Cheval. Ao  cabalo pareceulle ben,  aínda que  murmuraba que  quizaves ao  nome  deberiano  seguir  dous  apelidos.  Por  consello  do  cabalo,  Alberte  foille  decindo   aos  veciños   que  o  seu  cruzado  de  percheron  e  mourisco,  xa  non  se  chama  Moro   senon  Cheval,   e  que  fixesen  o  favor  de tomar nota  do  cambio.  A  todos  efectos,  decía Cheval.

        Pasando  os  meses, Cheval iase  amosando  moi  vivo   de  xenio,  celabase  de  que  Alberte  falabase  coa  xente   sen  estar  el  diante,  de  que  lle  asubiase   a  o   can  Tirol,  e   de  lese  o  xornal  en  voz  alta á muller,  que non  sabia  ler.

      -¡Dabondo   fas   con  durmir   con  ela ! Cheval  disgustado.

     Ia   cumplirse  un  ano   dende  a  primeira    conversa   de  Alberte   co  seu  cabalo,  cando  un  mediodía  regresando    os  dous   amigos  do  muiño,  cargada   a   besta    con  dous  sacos  de  fariña e  outro  de   farelo,  Cheval  parouse  na  ponte  e  dixolle a  Alberte  con  voz  grave:

     - Vai   facer  un  ano   que  nos  falamos   e  se    queres   que  sigamos  comentando   o  mundo,    tes  que  prometer  que  de  agora  en  diante  só  vas  falar  comigo. 

      ¡ despois    de  todo   son  o   único    cabalo  da  provincia   que  fala  co  seu  amo!  E non  me  fío  da  tua  palabra   que  mais  dunha   vez   xa  esvcoitei  contar  algunha mentira. Tes   que  facer  un  documento.       ¡ Se  non  o  fas,  calo  para  sempre!.