Lévalle tempo cargar. É longo pero mecece a pena.

Para Alumnado, Nais, Pais, Mestras... toda a sociedade.

Entroido 2.008

C.E.I.P. “Ponte dos Brozos”- Arteixo

Nivel: SEXTO (A, B, C, D, E): 127 alumnas/os

Titores: María Jesús, Mercedes, Patricia, Jesús e Ramón

Especialistas: José A. Mera, Carmen Freire, Amelia, Mónica, Mª Luz, Maica, Rosa, Elena

Data: 1-2-2.008 (despois do recreo)

Programa:

a) Lectura do pregón (pensado, escrito e lido por case todas e todos)

b) Desfile de disfraces (os mellores á redonda)

c) Veredicto do Xurado (inapelabel)

d) Entrega dos premios (todos bos)

Escenario: Montaremos a pasarela diante da aula de SEXTO “C”. Está no medio e xa sabemos que os do medio sempre estorban. A devandita aula servirá como camerino común para todos e todas que cambien de imaxe.

Tentaremos estar sentados para non molestar. Polo medio da xente quedará un corredor para poder circular. Na entrada da nosa zona haberá dous gardas moi severos con armas de fogo para pedir invitacións, contrasinais e impedir que entren xentes ou suxeitos doutras galaxias (tipo Supermán ou Pedro Chosco).

Etiqueta: Tódalas mulleres que non se disfracen terán que vir con gravata e os homes con saias ou perruca (poden escoller, non somos ditadores)

Pregón: Como en calquera boa celebración que se prece (e esta éa), o pregón será a presentación da festa e fará honor a aquelas poetisas e poetas que xa están desexando demostrar as súas dotes literarias. As excelsas estrofas serán lidas por unha parella de estudantes do Nivel de xeito alternativo. Dende este mesmo intre, podedes ¡oh bardos! poñer o lapis a gañar o xornal. Tratará sobre temas actuais: estudantís, do noso Centro, Mestres/as, política, deportes, obras da beirarrúa, calefacción...

Desfile: Queremos que as pasarelas Pontus Veteris, Cibeles, Scala de Milán... parezan paupérrimas á nosa beira. Poderá desfilar toda a familia de Sexto (homes e mulleres) peeeeeeeeeeero ¡ollo!: Levarán premio os máis orixinais e máis baratos. ¡Guerra ao consumismo!. Xa podedes ir pensando nalgún xeito de cambiar a imaxe e, coas tesoiras, agullas, cinta métrica, xoguetes vellos, roupa da nora ou do sogro... facer voar a imaxinación. Non se poden facer grupos.

Xurado: Estará formado por cinco membros (un por aula) con moitas enrugas na ancha fronte. Cada un deles repartirá 10, 8, 6, 4 e 2 puntos a cinco concursantes. Estes darán, de véspera, o nome co que pensan desfilar á Mestra de Cerimonias que será designada pola Titora de Sexto “A” entre as Rapazas que estean de aniversario no mes de xaneiro e o que custou o disfrace. Ese día, 31 de xaneiro, o Titor de Sexto “E” fará unha cuadrícula cos nomes, prezos e casiñas para anotar os puntos concedidos polo Xurado.

Daranse ¡DEZ! (base decimal) PREMIOS (vouno repetir) aos disfraces máis baratos e orixinais. Non se permite ao Xurado usar a calculadora para facer a suma dos puntos dados e o lapis ha de ser negro.

Premios: Haberá:

· 2 Primeiros premios: Libro moi bo e moi caro

· 2 Segundos premios: Libro tamén moi bo e algo menos caro

· 2 Terceiros premios: Sorpresa

· 2 Cuartos premios: Máis sorpresa

· 2 Quintos premios: Sorpresa tamén

Estamos xa no Entroido,

Despois de pasar o Nadal,

E seguimos sen beirarrúas.

¡Parece a obra do Escorial!

Cantigas, pitos e frautas,

Isto xa parece un Entroido,

Tantas cousas ofrecidas

E ninguén se pon de acordo.

Con estas caras sorrintes,

Nosas donas e señores,

Nenas, nenos, compañeiros

E tamén cos Profesores.

Se te queres divertir

Aos Brozos has de vir,

Con careta e antifaz:

O Entroido imos celebrar.

Queremos que moitos anos

este Entroido recordemos

E para pasalo ben

Moi atentos escoitemos.

Dinnos os que desto saben

Que é unha festa ben antiga,

Tan bela, tan divertida,

Moi esperta, moi amiga.

Rompemos con moitas regras

Que todo o tempo cumprimos,

Poñemos verde a calquera,

Divertirnos perseguimos.

Defendemos que isto é certo

E con esta fe vivimos

Pero queremos respecto

Para todos, insistimos.

Os ordenadores collemos

Pero é unha pesadez,

Apagamos e acendemos

Unha e outra vez.

O papel dos piollos

Mándanno cada dous por tres;

Con tantos papeis que gastan

Chegan para parar un tren.

É hora xa de esixir

pois tódolos días vemos

Unha longa beirarrúa

Que non queren que pisemos.

Parecemos paxariños

Agochados na gaiola.

Por riba de non ter sitio,

Nos araman toda a escola.

Una máquina asasina

Desfixo o noso espazo,

Fixo buratos e regos,

Sentounos coma un balazo.

Logo, con traxe amarelo,

Apareceu algún home

Que pola súa longura

o tempo case o consome.

Moitos pensan a cotío,

E sen malas intencións,

Que a rúa sen beira queda

Ata as próximas eleccións.

Entre os valados de arame

E as cancelas agachadas

Pasean “insuficiemtes”

De adultos e rapazadas.

Os políticos de agora

Poucas citas nos merecen:

As cousas que prometeron

Moi tarde ou nunca aparecen.

Un colexio novo ofrecen

Despois de tanto esperar.

As datas que van dicindo

Son de poñerse a chorar.

Un colexio fainos falta,

Senón imos estoupar.

Os políticos de agora

Non saben como enganar.

Quen fixo “Os Dereitos do Neno”

Tennos que escoltar de verdade.

Queremos unha escola nova

E que se faga realidade.

Todos tolean por entrar

Nesa “casa” encantada

Pero á hora da verdade

Ninguén se preocupa de nada.

O que se coce ás nosas costas

Non é precisamente unha laconada;

Por moito que nos empeñemos

Isto parece unha pantasmada.

Deixen as rúas libres

Nestes carnavales

Pois tódolos nenas e nenos

Queremos lucir os disfraces.

¿Que lles parece,

Concelleiros e alcaldesa?

Esperemos que antes das eleccións

Lles entre de contado a présa.

Prometeron moitas cousas,

Ningunha saben cumprir

E co ruído da rúa

Non podemos nin durmir.

Somos nós tan importantes,

Temos tanto señorío,

Que nas horas do Estudo

Estamos fóra, ao frío.

Do tema calefacción

Tampouco soubemos nada.

Varios días estivemos

Sufrindo frío e xeada.

Cando temos calor,

A calefacción acender;

E cando temos frío,

Unha chaqueta poñer.

Sen calefacción e este frío,

As nosas faltas son xustificadas,

Gripes e catarros apodéranse de nós

Con estas tremendas xeadas.

Director, Director,

Pensa en nós

E acende o radiador

Cando non faga calor.

Nos somos afectados,

Pero tamén os profesores,

Con esta gran carnavalada

Non lles fan moitos favores.

Dos Profesores sabemos

Que sofren ben da cabeza,

Pois o ruído do Alumnado

Só produce máis torpeza.

María Jesús, Mercedes,

Patricia, Jesús, Ramón,

Aos cinco Titores nosos

Levamos no corazón.

María Jesús, Patricia...

Son algunhas Profesoras,

Atúrannos no Colexio,

Seguen tan encantadoras.

Á profesora Mercedes

Dedica este discurso

Neste Entroido 2.008

Unha Alumna de sexto curso.

Jesús estivo maliño

Dunha perna ou algo así;

Vemos que recuperou

Para estar con nos aquí.

Ramón leva moito tempo

Co tema de profesor,

Aturou moitos alumnos,

Nós non somos do peor.

Un agasallo especial

Cada un de nós lle quixera

Levar a toda pastilla,

Correndo ben a Mosquera.

A pesar de todo,

Que ¡viva o Entroido!

Entre lacón, filloas e orellas

Faremos unhas boas festas.

Despois de tanto discurso

Xa é hora, eu penso, coido,

De soñar coas filloas

E dicir: ¡Viva o Entroido!

       Unha tardiña  de  verán, Alberte deulle  ao  seu  cabalo  unha   merenda de  herba  fresca,  e  despois  sentouse  no  cepo  de  partir  a  leña a  ler  o  xornal. O  cabalo  merendou, e  pasou  a súa  cabeza  por  enriba  do  hombreiro dereito  do  amo,  e  con  voz  humana preguntoulle:

 -¿Como  vai  o mundo?

      Este  foi  o  comezo   das  longas conversas  que  durante  varios  meses mantiveron  Alberte  e  o  seu  cabalo.  Falaban de  política, contribucións,  e  de  como  foran os  prezos  na  derradeira  feira  de  Noia,  e  de  vodas  e  de  defuntos.  Un  día  o cabalo dixolle  a  Alberte que  non  lle  gustaba que  lle  chamasen Moro,  e  que  mellor  seria  que  lle  buscase  un  nome  máis  decente,  ainde  que  fose  francés. Alberte  consultou  con un  mestre  de  Muros,  moi  amigo  de  seu,  e  este  dixolle que  lle  chamase  ao  seu  Moro simplemente  como lle  chamaban  aos   cabalos  en  Francia.,  Que  lle  chamasen  Cheval. Ao  cabalo pareceulle ben,  aínda que  murmuraba que  quizaves ao  nome  deberiano  seguir  dous  apelidos.  Por  consello  do  cabalo,  Alberte  foille  decindo   aos  veciños   que  o  seu  cruzado  de  percheron  e  mourisco,  xa  non  se  chama  Moro   senon  Cheval,   e  que  fixesen  o  favor  de tomar nota  do  cambio.  A  todos  efectos,  decía Cheval.

        Pasando  os  meses, Cheval iase  amosando  moi  vivo   de  xenio,  celabase  de  que  Alberte  falabase  coa  xente   sen  estar  el  diante,  de  que  lle  asubiase   a  o   can  Tirol,  e   de  lese  o  xornal  en  voz  alta á muller,  que non  sabia  ler.

      -¡Dabondo   fas   con  durmir   con  ela ! Cheval  disgustado.

     Ia   cumplirse  un  ano   dende  a  primeira    conversa   de  Alberte   co  seu  cabalo,  cando  un  mediodía  regresando    os  dous   amigos  do  muiño,  cargada   a   besta    con  dous  sacos  de  fariña e  outro  de   farelo,  Cheval  parouse  na  ponte  e  dixolle a  Alberte  con  voz  grave:

     - Vai   facer  un  ano   que  nos  falamos   e  se    queres   que  sigamos  comentando   o  mundo,    tes  que  prometer  que  de  agora  en  diante  só  vas  falar  comigo. 

      ¡ despois    de  todo   son  o   único    cabalo  da  provincia   que  fala  co  seu  amo!  E non  me  fío  da  tua  palabra   que  mais  dunha   vez   xa  esvcoitei  contar  algunha mentira. Tes   que  facer  un  documento.       ¡ Se  non  o  fas,  calo  para  sempre!.

Nun lexano pobo vivía Xosé, un neno de oito anos. Todas as tardes adoitaba ir ao bosque a tirarlle pedras aos niños dos paxaros, porque era moi revoltoso; pero un día escoitou un ruído coma dunha trompeta. Entón...
-¡Qué será iso!
-¡Runnn, runnn!-facía o estraño ruído.
Era un canguro que se chamaba Paquiño soprando por un tronco que resoaba. Xosé sabía que se chamaba así porque había uns carteis no principio do bosque e apoarecía un debuxo e oseu nome.
Entón Xosé agachouse entre os carballos, e de súpeto apareceron animais correndo cara Paquiño.
-¡Escoitádeme todos!-indicou Paquiño-Por este bosque hai cazadores.
Todos os animais empezaron a tremer.
-¡Non pode ser!-dixo Pancho, un esquío.
-¡A ver, veciños, non vos alarmedes!-tranquilizou Paquiño-Só hai que andar con preucación.
-¡Pum!-sentiuse,era Xosé que caera.
Paquiño achegouse e veu que era Xosé...
-¡É un humano, correde...!
-¡Non, tranquilos, non vos vou facer dano!-dixo Xosé.
-¡Os humanos sempre nos facedes dano!-afirmou Pancho.
-¿Por que dis iso?-preguntou Xosé.
-¡Porque cando vides ao bosque, sobre todo os rapaces, tirádesnos pedras...!
-¡Algúns si, pero eu non!
-¿Podes-nos entender?-preguntou Paquiño.
-¡Claro!-afirmou Xosé.
-¡Non me digas máis, ti es Xosé!-dixo Laila, a xirafa.
-¿Cómo o sabedes?
-O noso carteiro, Pepe,(unha pomba) comentounos que cada neno que escoitara o tronco estaría posuído polo león, e só él podería salvalo con dous pinoguais e indo a xuízo.
-¿Que son pinoguais?
¡Son puntos que vas acumulando para falar coma o animal que ti queiras!´
-¿E por que teño que ir a xuízo? ¡Si eu non fixen nada!
-Porque sempre vés ao bosque, entón estorbas aos animais, tiráslle pedras aos paxariños...
-¿E se non gano o xuízo, que pasa?
-¡Terasnos que traer comida todolos días, e coidarnos,¿estás dacordo?
-¡Dacordo!
Ó seguinte día, Xosé foi ao bosque e...
-¿Paquiño, onde está Margarida(a coella)?
-Está naquela madrigueira.
-¡Grazas!
-¡Ola,Margarida!
-¡Ola! o que tes que facer é coidar os meus 7 fillos hasta que eu volva...
-¡Vale!
-¡Ti a onde vas, Xoán, pasa para aquí!-ordenaba Xosé.
Todo se lle complicaba, os fillos de Margarida escapaban, pero ao final todo rematou ben.
-¡Ola! ¿que tal se portaron?
-¡Pois a verdade e que...!
-¡Ahí tes un pinoguai, adeus!
-¡Adeus!
-¡Señor Paquiño, señor Paquiño!
-O señor Paquiño non está-dixo Pancho.
-¿Que teño que facer?
-Pois tes que ir coirdar os paxariños do señor Sultán.
-¿E onde vai?
-¡Eso non é asunto teu!
-¡Adeus!
-¡Adeus!
-¡Señor Sultán, son Xosé e véñolle coidar os seus fillos!-gritaba el.

 -¡Agora chos baixo!, son catro e, cando veña, teñen que estar todos!

-A ver, son Xosé, e se fago esto ben podo marchar, así que non me compliquedes o traballiño.

-¡Eso xa o veremos...!-rosmaba en voz baixa un paxariño.

-¡Que che temos que complicar a vida!-decía intentando distraer a Xosé.

-¡Non, non, non!

             Mentres lle preguntaba a Pepe, os tres paxariños intentaban fuxir.

-¡Alto aí!-dixo sen mirar Xosé.¿A onde ides?

-Que pasada! ¿Como sabías que marchamos? 

-Cóntovolo se estades atentos.

Pasaron catro horas e Sultán veu buscar aos seus fillos.

               Era o gran día do xuízo, tódolos animais se reuniron, todos agás Paquiño...

Comezaba o xuízo(o xuíz era un león que se chamaba Tómas, o fiscal era o mono Filipe, o avogado dos animais era a Xirafa Laila, o avogado do neno era o koala Chito)

                 No medio do xuízo...

-¡Moi ben ¿onde están os papeis co que fixo Xosé?

-¡Tenos Paquiño, pero como non veu!-dixo Pancho.

-¡Non pasa nada, vamos seguir e  ao final do xuízo teñen que estar os papeis!

               O que pasaba era que:Pancho tiña a Paquiño nun lugar segredo cos papeis para que engaiolaran a xosé;porque sen papeis non hai probas para Chito...

                 Ao final do xuízo...

-¡Imos ver eses papeis, onde está Paquiño!

-¡Paquiño non veu!-contestou rapidamente Pancho.

-¿Quen sabe algo?-preguntou Tomás.

-¡A verdade é que non sei se ten algo que ver pero... o outro día cando lle fun coidar os fillos a Sultán, xa non estaba!aclarou Xosé.

-¿E como sabe que non estaba?

-¡Porque chamei por él e díxome Pancho que non estaba, e pregunteille por que e díxome que non era asunto meu e funme!-aclarou Xosé.

            Entón Tómas preguntoulle a Pancho e dixo:

-¡Confeso, confeso, fun eu, fíxeno para que Paquiño fose o noso criado, porque así eu pasaría a ser "O XEFE".

-¡Moi ben, xuízo rematado, agora Xosé quedará libre pero Pancho terá que estar dous anos facendo recados!-aclarou Tomás. 

-Grazas, moitas grazas! ¿pero onde deixo os pinoguais?

-¡Son para ti, e cada vez que queiras ir ao bosque poderás usalos e conseguir máis facendo recados!-dixo Tomás.

          Xosé marchou para a casace aprendeu unha leción volverlle tirar pedras aos animais.

                  

A auga é un liquido incoloro, inodoro e insípido. Conxela aos 0ºC e ferve aos 100ºC. Ao conxelarse, aumenta de volume.

É imprescindible para a vida, industria, deportes...

O Concello da Coruña convidou ao Alumnado deste Centro a facer unha visita ás instalacións que ten para o servizo de auga potable.

Subimos ao autobús ás 9,45 horas. Só faltaban Daniel, Moumna, Mohamed, Daniel Lamego e Noelia.

Minutos despois chegabamos ao encoro de Cecebre. Onde debía haber auga, enchémonos de lama. Algunhas aves (garzas, gaivotas, parrulos...) preguntábanse que faciamos alí, impedíndolles desenvolver a súa vida cotiá, nun día tan frío. Tamén había restos dos depredadores cangrexos americanos.

Anque é unha obra de hai trinta anos, aínda se poden ver couces de árbores, cachos de casas, pontes...

Moitos de nós, fixemos uso de prismáticos e cámaras para inmortalizar esta data, 19, de ddecembro de 2.007.

Arredor das 11,45 horas chegamos á planta potabilizadora da Telva. Alí vimos todo este proceso: captación dende o río Mero, decantación, filtración, cloración e tratamento de lodos.

Aprendemos palabras: flóculo, permanganato...

Despois dun periodo de tempo que nos pareceu moi curto, voltamos ao colexio saboreando os caramelos.

Nesta viaxe cultural e científica acompañáronnos Bea, Xavi e Aurora.

Arteixo

 Arteixo contará con un nuevo colegio de primaria en el 2009

La Consellería de Educación invertirá 3,5 millones de euros en la obra

Arteixo contará con un nuevo centro de educación infantil y primaria en los próximos dos años. La conselleira de Educación, Laura Sánchez Piñón, y la alcaldesa de Arteixo, Pilar Souto, firmaron ayer el convenio de colaboración por el que el Concello cede una parcela de 10.028 metros cuadrados, situada en el polígono de Sabón, colindante con la mayoría de los centros educativos de enseñanza pública que existen en esta localidad. La parcela servirá para construir el nuevo colegio, una obra en la que la Xunta invertirá 3,5 millones de euros. Contará con 24 módulos, nueve para infantil y 15 para primaria, y ofertará cerca de 600 plazas escolares. Será el segundo con mayor capacidad de los existentes en este concello, tras el de Ponte dos Brozos, que cuenta con 1.300 alumnos matriculados.

La alcaldesa de Arteixo aprovechó el acto para pedir ante la conselleira nuevas infraestructuras de estas características. «Arteixo es uno de los concellos gallegos que más está creciendo y registra cada año un importante número de nacimientos». La titular de Educación se hizo eco de una petición que se analizará en próximos presupuestos autonómicos.

Garantías

Después de plantearse diversos lugares, se optó por ceder esta parcela, que «ofrece todas las garantías y satisface las necesidades de la Consellería», señaló el delegado provincial, José Manuel Mouriz, quien acompañó a la conselleira en esta visita institucional a Arteixo. Las obras del nuevo centro estarán probablemente finalizadas a mediados del 2009, pero las previsiones de la Xunta son las de no utilizarlo hasta el siguiente curso. El Concello colaborará económicamente en este proyecto y se encargará de su mantenimiento y conservación una vez finalizada la obra. Un porcentaje todavía por determinar de los alumnos que estudiarán en esta nueva instalación procederán del CEIP Ponte dos Brozos.

Tras la firma del convenio, la conselleira y la alcaldesa realizaron una visita a dos de los tres centros de primaria abiertos en Arteixo.

 

Publicado por César Casal na Voz de Galicia o día 11 de decembro 

El informe PISA ha dejado claro que, entre todos, pisoteamos la educación. No sabemos leer. Ni sumar. Dice lo que sabíamos, pero nadie se atrevía a reconocer. El emperador está desnudo. Y el emperador en la educación de un chaval no es solo el chaval, que vive como un pequeño dios. La educación incluye al chaval, a los que le rodean (familias, amigos...) y a sus profesores. El niño no tiene la culpa de todo. Pero tampoco la tiene el profesor. Algo les tocará a los padres, ¿no? Todos estamos en pelotas ante el milagro de encauzar a un crío. Y los políticos lo enredan aún más con sus reformas educativas. Reformar la educación debería exigir un amplio consenso. La educación es la estructura de un país, su columna. Cada maestro de obra no puede cambiar los tabiques de sitio. Y en esa locura estamos. El Panfleto antipedagógico , de Ricardo Moreno Castillo, dice grandes verdades: «No se está impartiendo educación. Se imparte basura». Hay unos verbos que casi no se utilizan en relación con los chavales: limitar, exigir y negar. No lo hacemos los padres y no lo hacen en muchos colegios por la enseñanza lúdica. ¿Dónde queda el valor del esfuerzo? Unamuno escribió: «El alumno que aprende jugando acaba jugando a aprender». Seamos serios. Estamos maleducando a una legión de perezosos, a cohortes de levantiscos que encima tienen más que decir. Moreno Castillo apunta: «Tener dinero no elimina la palabra no del diccionario». Los padres apenas negamos y les compramos todos los caprichos para que nos dejen tranquilos. Y los profesores tienen miedo y no pueden aplicar disciplina. Una clase no es un videojuego. Si quieres hablar inglés, tienes que aprender los verbos. Estudiar es sano, gimnasia para la mente. Y hacen falta recursos. Los Gobiernos tienen que gastar en educación. Por ejemplo, los miles de millones que le perdonan, temporada tras temporada, al circo de los clubes de fútbol. El ignorante es un molino sin aspas ni viento, una placa solar en un sótano, un árbol seco.