Pequenos Xornalistas

Esta noite fun ao muíño
cun fato de nenas novas;
elas todas en camisa,
eu no medio en cirolas.

O muíño, teina, teina,
a auga faino teinar,
a filla do muiñeiro
rabea por se casar.

Cásome contigo, vello,
e se me fas un recibo
que se non me morres hoxe,
mañá entérrote vivo.

Ao tocar a pandeireta
xa gañei cinco reás,
agora xa gañei cartos
para comprar un rapaz

Diante destes señores
e desta xente de ben
quixera eu preguntar:
¿”este galán a que vén”?

A que vén eu cho direi,
non che negarei verdade,
vénche por pasar a noite
que é tempo de mocidade.

A resposta xa está dada,
mozo que tan ben a deches,
se non sabes o camiño
volve por onde viñeches.

O camiño ben o sei
xa o vexo dende aquí.
Só quixera eu levar
esta rosa ó par de min.

A rosa non levarás
nin tan vela quererás
por causa do río noso
nin a man lle poñerás.

Por causa do río noso
nin a man lle poñerei
pero casarme con ela
de grande gusto o farei.

¡Ai, galán, por vida túa.
ai, galán, por vida túa!
Esta rosa na roseira
antes doutro que non túa.

¡Adeus, miña pequeniña!
que tocan a recoller,
se che quedan soidades,
por aquí hei de volver.

Non me quedan as soidades
nin ganiñas de te ver,
hora boa, hora mala,
non tes a que volver.

Hora boa, hora mala,
a min moito me agradou,
hora boa vas mandar
ao corral que te criou.

O corral que me criou
a ti non che debe nada,
se fora que che debera
moi correndo che pagara.

Ti es moi abundante,
a teus pais nada lles sobra,
como es tan boa moza
non falta quen te socorra.

Anque non son boa moza,
de guapos son pretendida.
¡Ándate ti, o bo mozo,
de que che terei envidia !

(Recollido na zona de Santiago)

Eu casei aló abaixo,
na terra dos maragatos
e tocoume unha muller
toda roída dos ratos.

Eu casei con cara moura
porque tiña moito gando,
o gando foi morrendo
e cara moura quedando.

Eu casei cunha nena
porque ela cantaba ben;
agora morro de fame,
o cantar non me mantén.

Dan lástima os miuñeiros
que choran tódolos días
co medo de ir ao inferno
por encher mal as medidas.

 Do meu vello pantalón

non conservo nin o peto;

era de color marrón,

 con el disfrazo o meu neto.

Non estaba ben a roda,

era da motocicleta

e pinchóuselle ao poeta

o día da súa voda

               Camiñaba pola rúa

ollando cara unha estrela,

na man levaba unha vela

cando apareceu a lúa.