Pequenos Xornalistas

Poñer a bandeira a media asta é un acto de solidaridade e respecto para honrar aos mortos.

Esta tradición naceu a principios do século XVII. Unha expedición británica exploraba as costas da illa de Groenlandia e o camandante dun barco foi asasinado polos esquimós. Para comunicar esta desgraza ao outro barco da viaxe, a tripulación puxo a bandeira a media asta.

Dende entón, este xesto tomouse como mostra de pesar.

Seguno o dicionario da Real Academia Galega:

Campá:Instrumento que consiste nunha peza oca, xeralmente de bronce,con forma aproximada de cono sen vértice, que ao ser golpeado polo badalo que ten no interior, produce un son máis ou menos grave ou agudo dependendo do seu tamaño.

Todo o ano as campás acompasan a vida de moitos galegos: choran aos mortos, alertan do perigo dos incendios, anuncian a hora de xantar, chaman pola xente á misa ...

Nalgúns pobos, as campás soan de maneira diferente segundo o defunto sexa home ou muller, da parroquia ou forasteiro, da parte norte ou sur...

As campás de Bastavales, ás que cantou Rosalía, tañen tódolos días: á unha da tarde e á noitiña. O máis atrainte é o repenique dos sábados con 33 toques.

Nunha aldea de Combarro tocaron tres días seguidos por mor dos incendios forestais.Tamén o fan para chamar a calquera reunión.

Conta unha lenda que as campás soan debaixo da auga nos pobos anegados polos encoros.Para oílas hai que estar sen pecado.

No século XVII , a familia Ocampo empezou a facer campás en Caldas de Reis.É o único obradoiro de Galicia. Carlos Núñez, o gaiteiro alabou o son delas e a Almudena de Madrid conta con son deste lugar.

Xa no século XX, a familia Pagán asentouse en Vigo e empezou a conectar reloxos, campás e mecanismos electrónicos.

Deste xeito, ás horas indicadas as campástocan melodías coñecidas. No edificio de correos da Coruña, ás dez da noite óese "Negra Sombra".

Rosalía dándose conta da importancia das campás en Galicia, escribíu:

"Campanas de Bastavales,

cando vos oio tocar,

mórrome de soidades.

Cando vos oio tocar,

campaniñas, campaniñas,

sin querer torno a chorar"

No parque de Adormideras da Coruña, atopábase en ruinas un cemiterio moro. Foi reconstruido por medio de 200.000 euros para transformalo nun lugar de encontro de civilizacións. É a Casa das Palabras.

Consta de catro murais con 2.500 azulexos grabados por Xoán Viqueira nos que hai textos sobre a orixe da Cidade en grego, latín, árabe, gaélico, Castelán... Tamén hai 250 palabras en castelán e galego que proceden do árabe: laranxa, aceite, alcalde, álxebra, xadrez, paraíso...

Sobre as paredes deste patio árabe estan escritas lendas da Torre de Hércules e da fundación da cidade. Este cemiterio fíxose durante a Gerra Civil para dar sepultura aos soldados marroquinos que combateron no exército de Franco.

Pódese visitar polo día e ver unha fermosa fonte de mármore branco así como un xardin de estilo islámico.

LEVA TODA a súa vida tocando a gaita, pero necesitou 14 anos de ensino regulado para converterse no primeiro titulado superior en Música Tradicional de toda España.

Xosé Luís Miguélez, ourensán de 34 anos, empezou na Escola de Gaitas da súa cidade natal e logo trasladouse ao conservatorio de Vigo no ano 1990. Para entón, a docencia deste instrumento alcanzara o grao intermedio. Antes, polo plan de ensino de 1966, soamente existía o grao elemental, que en Vigo impartía o mestre Enrique Otero . A Logse instaurou o intermedio, co que se engadiron seis anos máis de estudo aos catro existentes e no 2001 a gaita alcanzou o nivel superior, similar a unha licenciatura. A carreira dura agora 14 anos.

Logo de tanto esforzo, o froito deste traballo chámase Esperanza, nome do disco que se publicará en xaneiro recollendo o concerto de fin de carreira de Xosé Luís Miguélez que foi cualificado de sobresaliente polo tribunal, o pasado novembro. é o único alumno da súa promoción e, aínda que en conservatorios de Asturias e País Vasco tamén existe a carreira de Música Tradicional, nesas lareiras aínda non lograron ningún egresado en gaita asturiana ou txistu.

Miguélez foxe das imitacións ao Braveheart e aposta pola tradición galega, que trata de transmitir nas súas clases no conservatorio da Xunta en Vigo, do que é profesor. A súa preocupación pola docencia e a investigación plásmanse nas súas colaboracións na revista de musicología Etnofolk.

Pero Miguélez non queda só na teoría, senón que sobe ao escenario. Foi un dos creadores do grupo Mutenrohi no ano 1995, no que iniciou a súa carreira Cristina Pato.

Alegre e vitalista, cre que a música tradicional está en auxe, aínda que no folk produciuse certa saturación. Pero ten tempo para dedicarse a outros ritmos. Tamén é saxofonista de jazz, cunha formación académica nas universidades do Porto e Londres. De cando en vez é posible verlle tocar nalgún pequeno local xunto a bandas jazzísticas dun e outro lado da raia.
Luís Carlos Llera (La Voz de Galicia //14-12-2.006)

"La Voz de Galicia" publicou o pasado día 22 de Novembro un importante achado para o mundo da arqueoloxía: Un petroglifo descuberto por nada máis e nada menos que por Javier Costas Goberna.

El atopábase á beira do río Vilar, canso despois dunha camiñata, no momento que a súa man palpou o petroglifo. Este con forma de barco estaba a pouco máis dun metro do Auga dos Cebros.

Danos a saber que hai máis de 3.000 anos, os nosos antepasados galegos xa establecían contactos comerciais coa illa de Creta (Grecia).

¿Que máis nos queda por saber sobre o mundo da arqueoloxía?

Na gaiola hai unha caca

que non é miña,

que non e súa,

que é unha...

Smóking de pluma

para ir adar;

ainda que é ave

non sabe voar...

¿Cal é o animal

que anda pola selva

de xira musical?...

¿Que che pasa, que che pasa?

Que a sopa está moi mal

porque o sal vai para o fociño

e o coitelo vai para o pan.

O sal non vai para o fociño

nin o coitelo para o pan,

pero asegúroche eu

que non son ningún paspán.

Moi paspán ti non serás

pero ben tiraches o cono

e despois as miñas churras

xa non me poñen máis ovos.

A min as churras non me importan

o que me importa é o can,

que teño que coidalo

e levalo pasear.

Pois a min o teu can

impórtacheme ben pouco

e ti es un pouco porco

que levas a roupa manchada.

A roupa non está limpa

pero as miñas cousas son miñas

e ti o que tes que facer

é ir para á casa dunha vez.