Administra o teu Blogue

¡Crea o teu Blogue Xa! Doado e Gratis

Pequenos Xornalistas

Categoría: Cultura

11/06/2008 GMT 1

Outra cova, pero galega

rsegade @ 12:13

Se vas por alí...

rsegade @ 12:03

19/05/2008 GMT 1

Vivir en Galego

rsegade @ 10:33
Miles de persoas reivindican na rúa o dereito «a vivir en galego»

A marcha, que se celebrou onte en Santiago, estivo apoiada por medio milleiro de entidades

Autor:
La Voz
Data de publicación:
19/5/2008

Miles de persoas chegadas desde todos os puntos de Galicia percorreron onte as rúas de Santiago, axuntando o festivo co reivindicativo, para apoiar o idioma galego. Unha lingua que, en opinión dos convocantes, atópase nun estado nada alentador. Consideran que a discriminación do galego continúa estando á orde do día.

A marcha, baixo o epígrafe «Polo dereito a vivirmos en galego», convocouna a Mesa pola Normalización Lingüística e apoiárona medio milleiro de entidades de toda índole. E iso notouse, efectivamente, na cifra de persoas que percorreron as rúas do centro da cidade, ao redor de 25.000 segundo o cómputo da institución convocante, e entre 10.000 e 12.000 segundo a policía municipal de Santiago. «Esta vez vai moita xente», comentaban cidadáns desde a barreira.

Non se observaron, polo menos nun lugar visible, políticos socialistas ou populares, pero si figuraba a plana maior do BNG, co vicepresidente da Xunta, Anxo Quintana, á cabeza. A choiva non foi óbice para que o acto desenvolvésese nun ambiente festivo, con grupos de gaiteiros amenizando o percorrido.

Decenas de consignas, en paralelo aos textos das pancartas exhibidas, foron coreadas durante todo o itinerario, enmarcado en moitos sitios por un ambiente propicio de carteis sobre o galego adheridos a muros ou marquesiñas. Nun lateral da praza de Galicia, unha decena de persoas con esparadrapos na boca mostraban unha pancarta alusiva á sanción a varios activistas polo uso do idioma.

A marcha estivo precedida por decenas de nenos, que competían cos maiores á hora de corear os berros en favor da lingua. á saída da misa da igrexa de Salomé, as mesmas voces que momentos antes lanzaban «Na rúa e non traballo, en galego todo ou ano» proclamaron «A misa diaria, tamén en galego».

A Mesa pola Normalización compartiu o protagonismo da convocatoria con varias persoas que, por distintas circunstancias, víronse acosadas ou vilipendiadas por utilizar o galego. A xuíza Ana López Suevos (denunciada por un avogado da cadea Cope), Ignacio Vilar (director e produtor da película Pradolongo , con problemas de exhibición), Xesús da Torre (non contratado nun hotel por falar en galego) e Eduardo Álvarez (denunciado por reclamar á Xustiza o poder expresarse en galego) mostraron o seu compromiso co idioma propio.

09/05/2008 GMT 1

Outra Vez Gadis

rsegade @ 08:43

Algunhas veces é preciso loar o bo facer de certas empresas coma Gadís. Despois do belísimo anuncio de "vivir coma galegos", fai pública esta outra pérula para a Cultura Galega. ¡Un aturuxo para Gadis! ¡Noraboa! Asi se fai Galicia.

Gadis distribuirá 20.000 exemplares de «Santa Matriusca» para celebrar o Día das Letras Galegas

Autor: Camilo Franco
Data de publicación: 9/5/2008 (La Voz deGalicia)

Gadis fixo pública onte a súa nova campaña de apoio á cultura galega arredor do Día das Letras Galegas, que terá dúas accións principais. A primeira é a distribución de 20.000 exemplares da novela de Iria López Teixeiro Santa Matriusca. A segunda é unha tirada de catro millóns e medio de bolsas de plástico que levan impreso un poema de Xosé María Álvarez Blázquez.

Segundo o director de Comunicación de Gadisa, José Luis Fernández Astray, a iniciativa deste ano supón «duplicar o número de libros» que van distribuír nos supermercados do grupo. Para o representante da empresa, estas accións de apoio á cultura do país están enmarcadas noutras que se desenvolven ao longo do ano, como nos Premios Mestre Mateo ou María Casares ou o respaldo a festivais como Curtocircuíto.

Na presentación desta campaña participaron tamén Xosé María Álvarez Cáccamo, fillo do escritor homenaxeado, quen asegurou que utilizar un «soporte como as bolsas do supermercado é unha iniciativa que liga ben co espírito de moitas das cousas que fixo [seu] pai para levar a cultura á xente». Álvarez Cáccamo explicou que iniciativas como esta «deberían ser imitadas por outras empresas galegas».

O poeta repasou no acto de presentación algunhas circunstancias da obra do seu pai e explicou o motivo de ter escollido un poema como A cometa para ser publicado nas bolsas. «A lixeireza do poema encaixa co soporte e tamén porque é optimista e lembra a infancia».

Iría López Teixeiro, premio Biblos para escritores novos, falou da novela que Gadis distribuirá gratuitamente a partir do día 16. Santa Matriusca nace dunha suposta milagre e da investigación que por aclarala fai un garda xurado con aspiracións de detective. A escritora comentou que é «unha novela na que hai moitos personaxes e moitas historias que están colocadas unhas dentro doutras, como ocorre coas bonecas rusas». Tamén dixo que haberá outra edición da obra na colección Mandaio de Biblos coa colaboración de concellos de toda Galicia.

07/05/2008 GMT 1

Otro Mundo

saragp @ 10:05

Un alpinista se extravía en lo alto de una montaña finlandesa. Cuando el sol se empezaba a esconder entre los picos más altos de la montaña,el pobre escalador se moría de frío. En medio de una pared de la montaña, ve una ventana de la que sale luz.

Aunque solamente se trate de una alucinación, consigue arrastrarse por las placas de hieloy alcanza el espejismo. Se asoma a una ventana en la que se ve claramente una mujer en el salón, leyendo un libro del revés, en compañía de un enorme elefante comiéndose un cacho de alfombra. Golpea el cristal para llamar la atención de sus habitantes. La dame se estraña de su presencia pero lo ayuda a entrar. Cuando lo hace escucha se escucha una agradable música de piano que salía de una moderna radio.

La mujer le ofrece una sopa bien caliente. Él le cuenta lo ocurrido y le dice que pretendía coronar una cumbre, pero una tormenta lo sorprendió y se tuvo que esconder en un agujero como un topo.

Como es lógico, el escalador estaba seguro de que tenía una alucinación mientras daba sus últimos suspiros. Pero como la casa era tan hospitalaria, el elefante tan peculiar y la temperartura tan agradable, finge creer lo que está pasando.

Más tarde ,el hombre sospecha  que al entrar  en aqulla casa atravesó una dimensión de la realidad. Se encuentra en una época que no es la suya. La casa parece estar en un no-lugar. La mujer no comprende la información que el hombre le había dicho. La vivienda tiene objetos que solamente eran imaginados. La sospecha se confirma del todo cuando la mujer le ofrecé la habitación de invitados, cuya ventana daba a una gran selva tropical con un gran río y un agradable clima. Solo había que cambiar de habirtación para tener un nuevo paisaje con un clima agradable. Después de estar tan agotado duerme muchas horas seguidas.

Al dia siguiente nota a la mujer incómoda por su estancia en la casa. Investiga y se da cuenta de que ella lo había tomado como elemento virtual pero,por tener verdaderas necesidades fisiológicas como un hombre de verdad, piensa que se trata de un cruce de dimensiones y decide llamar a los constructores y les informa de lo ocurrido. Estos analizan y llegan a la conclusión de que, efectivamente, se trata de una anomalía. LO fumigan con un ambientador y lo hacen desaparecer.

06/05/2008 GMT 1

Discriminación por Idioma

rsegade @ 10:03

El desprecio a la cooficialidad del idioma es frecuente en algunas instituciones

XOSÉ MANUEL PEREIRO - A Coruña - 05/05/2008

En la quizás más célebre de las inserciones publicitarias de la Radio Galega, un hijo mostraba su extrañeza por el testamento que había dictado su madre. "E logo, non che parece ben?", inquiría ella, preocupada. No era el reparto, sino que el documento no estaba en gallego. El heredero se hubiese mostrado más compresivo de conocer los trabajos maternos para realizar el trámite en la vida real. La cooficialidad del idioma gallego genera oficiosamente en lo cotidiano un auténtico rosario de obstáculos, que van del esperpento al acoso laboral.

A Tareixa Pedreira, un dentista la echó del sillón cuando le habló en gallego

El último caso conocido fue el del abogado de la COPE en el despido de la redactora de la emisora de Santiago Isabel Quintairos, que recurrió al Consejo General del Poder Judicial (CGPJ) porque la sentencia -condenatoria- estaba en "gallego o en algún dialecto". El Consejo desestimó la queja, pero en el ámbito judicial ha habido de todo. Carlos Outeiro y Ana Varela, por ejemplo, se casaron en Ferrol, en 2005, con intérprete. "Nos presentamos en el juzgado con todos los papeles, pero la magistrada se negó en redondo a celebrar la boda en gallego, y me propuso aplazarla", recuerda Outeiro, que rechazó la oferta y le argumentó que se trataba de leer un texto legal, no de hacer un discurso. Al final, la jueza echó mano de un funcionario que iba traduciendo cada frase. No hay video de la boda, ni siquiera foto.Todas las instancias judiciales, desde el Ministerio al Consejo General del Poder Judicial, ampararon entonces a la responsable del juzgado número 4. Y eso que, dos años antes, una resolución unánime del Congreso recordaba al Poder Judicial que los administrados pueden usar la lengua oficial que prefieran. La medida venía a cuento de que la titular del juzgado de Muros no había admitido a trámite una demanda de divorcio por no estar escrita en castellano y además expedientó a la remitente, la abogada Isabel Castillo, por recurrir la decisión. Hoy, en el Tribunal Supremo, está pendiente de juzgar la negativa del juez decano de A Coruña, Antonio Fraga, a emitir una notificación en gallego a un profesor de instituto, Eduardo Álvarez, que así lo solicitó. Sus quejas porque el juez informó de las razones a la prensa y no a él, le ocasionaron una condena de 5.000 euros por injurias, aunque el juicio tendrá que repetirse.

El papeleo judicial no es el único alérgico a la lengua cooficial. El escritor Lois Diéguez peregrinó en una ocasión por tres notarías coruñesas, "hasta que apandé, porque era una cosa de mi madre". La vez siguiente no fue atendido como demandaba hasta el quinto intento. "Unos se exaltaban, otros directamente te insultaban", asegura Diéguez, que recuerda la sonrisa curiosa del notario que finalmente accedió a escriturar una compraventa en gallego. "Yo no tengo problemas porque voy siempre a la misma, pero sí es cierto que en dependencias como el registro de la propiedad te ponen mala cara, aunque no te digan nada, cuando les vas con solicitudes en gallego", analiza Fuco García, responsable de la gestoría Incodega. "Claro que llevo 20 años en esto y ya saben como soy, quizás a otros les pongan más pegas", sonríe.

Para otras personas, el uso de su idioma supone poner en juego algo más que los principios. El caso más conocido es el de Montse Irago, que denunció judicial y públicamente que la despidieron de una asesoría por hablarlo. "Sabía que el caso estaba perdido, porque mi testigo, el responsable de la empresa de Madrid que me seleccionó y al que se quejó mi jefa, se desdijo en el juicio. Casos así hay tropecientos mil, pero son difíciles de demostrar, siempre pueden argumentar algo como que no das el perfil. A mí me decían, 'mujer, en la oficina de Lalín todavía, pero en la de Pontevedra...", recuerda año y pico después Irago, que no ha vuelto a trabajar en el sector.

Martinha Varela se fue de la franquicia de pizzas a domicilio en la que trabajaba en Santiago después de un par de meses de acoso. "Cambiaron los dueños, y los nuevos nos excluyeron a las dos de 15 empleadas gallegohablantes de los turnos de atender al público, el trabajo más agradable", recuerda Martinha desde Barcelona, donde vive ahora. Ramón, que no se llama así y trabaja en una oficina coruñesa de banca privada, ya ha sido apercibido por hablar en gallego con algún compañero, "y lo que es para nota, con clientes que me lo hablaban a mí". Rosana sí se llama Rosana y trabaja en la administración de un hospital privado pontevedrés. "No hay ninguna norma escrita, pero el primer consejo de mi antecesora fue: ni se te ocurra ponerte a hablarlo el primer o el segundo año".

A Tareixa Pereira, una funcionaria de Ferrol, un dentista la echó del sillón y de la consulta en cuanto le habló en gallego. "Atravesé la puerta humillada y en el portal ya hervía de indignación", recuerda, a pesar de que han pasado casi diez años. "En la radio dijo que yo empleaba términos médicos técnicos que él no entendía. Yo lo único que le dije era que me dolía una muela". La misma reacción tuvo hace unos meses una odontóloga del Sanatorio Modelo de A Coruña, pero es dudoso que por el mismo motivo que arguyó su colega, porque el paciente era un niño de 13 años, cuya madre prefiere olvidar el asunto.

Claro que la falta de comunicación y las diferencias terminológicas no las sufren en los centros sanitarios sólo los pacientes. Cristina González, una pediatra del Complexo Hospitalario Universitario de Vigo pidió a finales del pasado año unas pruebas a radiología y le devolvieron el escrito con unas enormes letras rojas: "Ruego traducción al ESPAÑOL". "No debían entender palabras gallegas como abdominal o intestino", ironiza la doctora González, que elevó una queja al Servizo Galego de Saúde (Sergas), que todavía no le ha contestado. Quizás porque con la salud no se juega. Como le reprocharon una vez al veterano escritor coruñés Manuel Riveiro Loureiro cuando sugirió poner en gallego la necrológica de un pariente: "Home, estamos falando de cousas serias".

 

07/02/2008 GMT 1

Proxecto Entroido 2.008

rsegade @ 11:17

Entroido 2.008

C.E.I.P. “Ponte dos Brozos”- Arteixo

Nivel: SEXTO (A, B, C, D, E): 127 alumnas/os

Titores: María Jesús, Mercedes, Patricia, Jesús e Ramón

Especialistas: José A. Mera, Carmen Freire, Amelia, Mónica, Mª Luz, Maica, Rosa, Elena

Data: 1-2-2.008 (despois do recreo)

Programa:

a) Lectura do pregón (pensado, escrito e lido por case todas e todos)

b) Desfile de disfraces (os mellores á redonda)

c) Veredicto do Xurado (inapelabel)

d) Entrega dos premios (todos bos)

cigaron.jpg

Escenario: Montaremos a pasarela diante da aula de SEXTO “C”. Está no medio e xa sabemos que os do medio sempre estorban. A devandita aula servirá como camerino común para todos e todas que cambien de imaxe.

Tentaremos estar sentados para non molestar. Polo medio da xente quedará un corredor para poder circular. Na entrada da nosa zona haberá dous gardas moi severos con armas de fogo para pedir invitacións, contrasinais e impedir que entren xentes ou suxeitos doutras galaxias (tipo Supermán ou Pedro Chosco).

Etiqueta: Tódalas mulleres que non se disfracen terán que vir con gravata e os homes con saias ou perruca (poden escoller, non somos ditadores)

Pregón: Como en calquera boa celebración que se prece (e esta éa), o pregón será a presentación da festa e fará honor a aquelas poetisas e poetas que xa están desexando demostrar as súas dotes literarias. As excelsas estrofas serán lidas por unha parella de estudantes do Nivel de xeito alternativo. Dende este mesmo intre, podedes ¡oh bardos! poñer o lapis a gañar o xornal. Tratará sobre temas actuais: estudantís, do noso Centro, Mestres/as, política, deportes, obras da beirarrúa, calefacción...

Desfile: Queremos que as pasarelas Pontus Veteris, Cibeles, Scala de Milán... parezan paupérrimas á nosa beira. Poderá desfilar toda a familia de Sexto (homes e mulleres) peeeeeeeeeeero ¡ollo!: Levarán premio os máis orixinais e máis baratos. ¡Guerra ao consumismo!. Xa podedes ir pensando nalgún xeito de cambiar a imaxe e, coas tesoiras, agullas, cinta métrica, xoguetes vellos, roupa da nora ou do sogro... facer voar a imaxinación. Non se poden facer grupos.

entroido1.jpgXurado: Estará formado por cinco membros (un por aula) con moitas enrugas na ancha fronte. Cada un deles repartirá 10, 8, 6, 4 e 2 puntos a cinco concursantes. Estes darán, de véspera, o nome co que pensan desfilar á Mestra de Cerimonias que será designada pola Titora de Sexto “A” entre as Rapazas que estean de aniversario no mes de xaneiro e o que custou o disfrace. Ese día, 31 de xaneiro, o Titor de Sexto “E” fará unha cuadrícula cos nomes, prezos e casiñas para anotar os puntos concedidos polo Xurado.

Daranse ¡DEZ! (base decimal) PREMIOS (vouno repetir) aos disfraces máis baratos e orixinais. Non se permite ao Xurado usar a calculadora para facer a suma dos puntos dados e o lapis ha de ser negro.

Premios: Haberá:

· 2 Primeiros premios: Libro moi bo e moi caro

· 2 Segundos premios: Libro tamén moi bo e algo menos caro

· 2 Terceiros premios: Sorpresa

· 2 Cuartos premios: Máis sorpresa

· 2 Quintos premios: Sorpresa tamén

Pregón Entroido 2.008

rsegade @ 11:07

Estamos xa no Entroido,

Despois de pasar o Nadal,

E seguimos sen beirarrúas.

¡Parece a obra do Escorial!


Cantigas, pitos e frautas,

Isto xa parece un Entroido,

Tantas cousas ofrecidas

E ninguén se pon de acordo.


Con estas caras sorrintes,

Nosas donas e señores,

Nenas, nenos, compañeiros

E tamén cos Profesores.

Se te queres divertir

Aos Brozos has de vir,

Con careta e antifaz:

O Entroido imos celebrar.


Queremos que moitos anos

este Entroido recordemos

E para pasalo ben

Moi atentos escoitemos.


Dinnos os que desto saben

Que é unha festa ben antiga,

Tan bela, tan divertida,

Moi esperta, moi amiga.


Rompemos con moitas regras

Que todo o tempo cumprimos,

Poñemos verde a calquera,

Divertirnos perseguimos.

Defendemos que isto é certo

E con esta fe vivimos

Pero queremos respecto

Para todos, insistimos.


Os ordenadores collemos

Pero é unha pesadez,

Apagamos e acendemos

Unha e outra vez.

O papel dos piollos

Mándanno cada dous por tres;

Con tantos papeis que gastan

Chegan para parar un tren.


É hora xa de esixir

pois tódolos días vemos

Unha longa beirarrúa

Que non queren que pisemos.


Parecemos paxariños

Agochados na gaiola.

Por riba de non ter sitio,

Nos araman toda a escola.


Una máquina asasina

Desfixo o noso espazo,

Fixo buratos e regos,

Sentounos coma un balazo.


Logo, con traxe amarelo,

Apareceu algún home

Que pola súa longura

o tempo case o consome.


Moitos pensan a cotío,

E sen malas intencións,

Que a rúa sen beira queda

Ata as próximas eleccións.


Entre os valados de arame

E as cancelas agachadas

Pasean “insuficiemtes”

De adultos e rapazadas.

Os políticos de agora

Poucas citas nos merecen:

As cousas que prometeron

Moi tarde ou nunca aparecen.


Un colexio novo ofrecen

Despois de tanto esperar.

As datas que van dicindo

Son de poñerse a chorar.

Un colexio fainos falta,

Senón imos estoupar.

Os políticos de agora

Non saben como enganar.

Quen fixo “Os Dereitos do Neno”

Tennos que escoltar de verdade.

Queremos unha escola nova

E que se faga realidade.


Todos tolean por entrar

Nesa “casa” encantada

Pero á hora da verdade

Ninguén se preocupa de nada.


O que se coce ás nosas costas

Non é precisamente unha laconada;

Por moito que nos empeñemos

Isto parece unha pantasmada.


Deixen as rúas libres

Nestes carnavales

Pois tódolos nenas e nenos

Queremos lucir os disfraces.


¿Que lles parece,

Concelleiros e alcaldesa?

Esperemos que antes das eleccións

Lles entre de contado a présa.

Prometeron moitas cousas,

Ningunha saben cumprir

E co ruído da rúa

Non podemos nin durmir.


Somos nós tan importantes,

Temos tanto señorío,

Que nas horas do Estudo

Estamos fóra, ao frío.


Do tema calefacción

Tampouco soubemos nada.

Varios días estivemos

Sufrindo frío e xeada.


Cando temos calor,

A calefacción acender;

E cando temos frío,

Unha chaqueta poñer.


Sen calefacción e este frío,

As nosas faltas son xustificadas,

Gripes e catarros apodéranse de nós

Con estas tremendas xeadas.

carnaval.gif
Director, Director,

Pensa en nós

E acende o radiador

Cando non faga calor.


Nos somos afectados,

Pero tamén os profesores,

Con esta gran carnavalada

Non lles fan moitos favores.


Dos Profesores sabemos

Que sofren ben da cabeza,

Pois o ruído do Alumnado

Só produce máis torpeza.


María Jesús, Mercedes,

Patricia, Jesús, Ramón,

Aos cinco Titores nosos

Levamos no corazón.


María Jesús, Patricia...

Son algunhas Profesoras,

Atúrannos no Colexio,

Seguen tan encantadoras.

Á profesora Mercedes

Dedica este discurso

Neste Entroido 2.008

Unha Alumna de sexto curso.


Jesús estivo maliño

Dunha perna ou algo así;

Vemos que recuperou

Para estar con nos aquí.


Ramón leva moito tempo

Co tema de profesor,

Aturou moitos alumnos,

Nós non somos do peor.


Un agasallo especial

Cada un de nós lle quixera

Levar a toda pastilla,

Correndo ben a Mosquera.


A pesar de todo,

Que ¡viva o Entroido!

Entre lacón, filloas e orellas

Faremos unhas boas festas.


Despois de tanto discurso

Xa é hora, eu penso, coido,

De soñar coas filloas

E dicir: ¡Viva o Entroido!

El párroco de San Andrés de Cedeira galleguiza su cementerio con la ayuda del Concello

rsegade @ 11:36


(Luís Carlos Llera: La Voz de Galica)

Rdondela: Gloria eterna a cantos aquí xacen e que nos deron a vida, a terra e a lingua. 1 de novembro de 2.007”

Esta es la placa que luce desde ayer a la entrada del cementerio de San Andrés de Cedeira. El párroco Waldo García ha galleguizado el camposanto con ayuda del Concello de Redondela, que ya el año pasado colocó otra lápida de bronce similar en el cementerio municipal. La iglesia de San Andrés fue construída en el siglo XVIII por Casas Novoa, autor de la fachada del Obradoiro. El cementerio es de la misma época.

Waldo García estudió Filosofía en Lisboa, Teología en Roma y Antropología en la Sorbona de París. Ha sido profesor en Barcelona y en el seminario de Vigo y misionero en Camerún y Angola. Desde 1.981 es párroco de Cedeira y tiene a gala que en su parroquia “todos os actos litúrxicos son en Galego”. Cuenta la anécdota de que Manuel Espiña se sorprendió un día en San Andrés al ver que todos los fieles contestaban en Gallego. A los feligreses ha dirigido el cura una pastoral que comienza así: “A corporación municipal de Redondela está a facer unha belísima campaña de agradecemento aos nosos devanceiros, colocando unha placa conmemorativa nos diferentes cemiterios onde repousan os seus restos mortais. Eu, como sacerdote galego, podo asegurar que a memoria dos nosos defuntiños está presente na nosa alma e que, entre as moitas razóns de agradecemento, figura a belísima lengua galega que utilizamos para falar entre nós e con Deus”.

“Enterrar o Galego”

Waldo García reconoce en su carta a los feligreses que hay algunos que no están satisfechos con el uso del Gallego en la Iglesia y a ellos les recuerda una frase del obispo de Vigo recomendando el uso de la lengua gallega. La inauguración de la placa corrió a cargo del concejal de Cultura de Redondela, Eduardo Reguera, quien puso de relieve: “O 90 % dos que están enterrados aquí falaron lingua galega”; y se quejó de que hoy día “estamos a enterrar o Galego”

15/10/2007 GMT 1

Vivir como galegos

rsegade @ 09:29

http://es.youtube.com/watch?v=WQjRicRBoAk

Arquivo | ¡Crea o teu Blogue Xa! Doado e Gratis