Pequenos Xornalistas

Érase unha vez unha castaña. Aburríase na casa.Un día foi ela soa dar un paseo polo seu souto.

Súa nai preocupouse cando xa era tarde e pasaba da hora.

Seus pais saíron buscala e non a daban atopado. El berraba por ela.

-¡Sara, Sara!

A súa nai preocupada, dixo que tiña que encontrala porque era o tempo de castañas e ao mellor comíana.

A nai tiña medo tamén de que se caera e se fixera dano, e non poideran encontrala.

O seu pai pediulle ao señor bufo se podía voar un pouco polo seu souto.

Dalí a un anaco, chegou o señor bufo e dixo que non estaba, pero que era un comentario, que os esquíos encontraran unha castaña e tíñana na súa casa ata que viñeran buscala.

Os seus pais foron correndo á casa dos esquíos e alí estaba a súa filla Sara.

A nai cando a ollou foi correndo ata xunto dela e doulle un abrazo moi grande; Sara e os seus pais foron para a súa casa e alí pasárono moi ben xogando todos xuntos.

Valentín era un niño de 9 años. Practicamente no tenía que llevarse a la boca.

Sus padres trabajaban día y noche. Valentín tenía un gran sueño: que la gente fuera ALTRUÍSTA.

Un día que iba por la calle se encontró a un hombre que le dijo:

- Hijo mío ¿qué te pasa?

-¡Nada señor!

-¿Cómo que nada? Tienes mala cara.

-Es que... hace días que no como.

-¿Cóomo no me lo has dicho antes?. Acompáñame a mi casa; tengo mucha comida.

Ese día fue para él un sueño. A la mañana siguiente, Valentín salió a buscar comida como de costumbre, con tan mala suerte que tropezó con una señora que le dijo:

-¡A ver si miras por donde vas! ¡sinvergüenza! ¡maleducado! ¡pobretón!.

Valentín se echó a llorar. Al llegar a casa, se dijo a si mismo:

-¡Basta! Mañana haré una manifestación en el parque.

A la mañana siguiente, cerca del mediodía, se dirigió al parque. Una vez allí, empezó su manifestación. Se iban uniendo a él .

Ese día, cuando se metíó en la cama, se sentía muy bien porque había conseguido su propósito: Que la gente fuese ALTRUÍSTA