Administra o teu Blogue

¡Crea o teu Blogue Xa! Doado e Gratis

Pequenos Xornalistas

Categoría: Contos

10/01/2008 GMT 1

O cabalo de Alberte

mariagv @ 14:23

       Unha tardiña  de  verán, Alberte deulle  ao  seu  cabalo  unha   merenda de  herba  fresca,  e  despois  sentouse  no  cepo  de  partir  a  leña a  ler  o  xornal. O  cabalo  merendou, e  pasou  a súa  cabeza  por  enriba  do  hombreiro dereito  do  amo,  e  con  voz  humana preguntoulle:

 -¿Como  vai  o mundo?

      Este  foi  o  comezo   das  longas conversas  que  durante  varios  meses mantiveron  Alberte  e  o  seu  cabalo.  Falaban de  política, contribucións,  e  de  como  foran os  prezos  na  derradeira  feira  de  Noia,  e  de  vodas  e  de  defuntos.  Un  día  o cabalo dixolle  a  Alberte que  non  lle  gustaba que  lle  chamasen Moro,  e  que  mellor  seria  que  lle  buscase  un  nome  máis  decente,  ainde  que  fose  francés. Alberte  consultou  con un  mestre  de  Muros,  moi  amigo  de  seu,  e  este  dixolle que  lle  chamase  ao  seu  Moro simplemente  como lle  chamaban  aos   cabalos  en  Francia.,  Que  lle  chamasen  Cheval. Ao  cabalo pareceulle ben,  aínda que  murmuraba que  quizaves ao  nome  deberiano  seguir  dous  apelidos.  Por  consello  do  cabalo,  Alberte  foille  decindo   aos  veciños   que  o  seu  cruzado  de  percheron  e  mourisco,  xa  non  se  chama  Moro   senon  Cheval,   e  que  fixesen  o  favor  de tomar nota  do  cambio.  A  todos  efectos,  decía Cheval.

        Pasando  os  meses, Cheval iase  amosando  moi  vivo   de  xenio,  celabase  de  que  Alberte  falabase  coa  xente   sen  estar  el  diante,  de  que  lle  asubiase   a  o   can  Tirol,  e   de  lese  o  xornal  en  voz  alta á muller,  que non  sabia  ler.

      -¡Dabondo   fas   con  durmir   con  ela ! Cheval  disgustado.

     Ia   cumplirse  un  ano   dende  a  primeira    conversa   de  Alberte   co  seu  cabalo,  cando  un  mediodía  regresando    os  dous   amigos  do  muiño,  cargada   a   besta    con  dous  sacos  de  fariña e  outro  de   farelo,  Cheval  parouse  na  ponte  e  dixolle a  Alberte  con  voz  grave:

     - Vai   facer  un  ano   que  nos  falamos   e  se    queres   que  sigamos  comentando   o  mundo,    tes  que  prometer  que  de  agora  en  diante  só  vas  falar  comigo. 

      ¡ despois    de  todo   son  o   único    cabalo  da  provincia   que  fala  co  seu  amo!  E non  me  fío  da  tua  palabra   que  mais  dunha   vez   xa  esvcoitei  contar  algunha mentira. Tes   que  facer  un  documento.       ¡ Se  non  o  fas,  calo  para  sempre!.

O xuízo

cristinacp @ 14:23

Nun lexano pobo vivía Xosé, un neno de oito anos. Todas as tardes adoitaba ir ao bosque a tirarlle pedras aos niños dos paxaros, porque era moi revoltoso; pero un día escoitou un ruído coma dunha trompeta. Entón...
-¡Qué será iso!
-¡Runnn, runnn!-facía o estraño ruído.
Era un canguro que se chamaba Paquiño soprando por un tronco que resoaba. Xosé sabía que se chamaba así porque había uns carteis no principio do bosque e apoarecía un debuxo e oseu nome.
Entón Xosé agachouse entre os carballos, e de súpeto apareceron animais correndo cara Paquiño.
-¡Escoitádeme todos!-indicou Paquiño-Por este bosque hai cazadores.
Todos os animais empezaron a tremer.
-¡Non pode ser!-dixo Pancho, un esquío.
-¡A ver, veciños, non vos alarmedes!-tranquilizou Paquiño-Só hai que andar con preucación.
-¡Pum!-sentiuse,era Xosé que caera.
Paquiño achegouse e veu que era Xosé...
-¡É un humano, correde...!
-¡Non, tranquilos, non vos vou facer dano!-dixo Xosé.
-¡Os humanos sempre nos facedes dano!-afirmou Pancho.
-¿Por que dis iso?-preguntou Xosé.
-¡Porque cando vides ao bosque, sobre todo os rapaces, tirádesnos pedras...!
-¡Algúns si, pero eu non!
-¿Podes-nos entender?-preguntou Paquiño.
-¡Claro!-afirmou Xosé.
-¡Non me digas máis, ti es Xosé!-dixo Laila, a xirafa.
-¿Cómo o sabedes?
-O noso carteiro, Pepe,(unha pomba) comentounos que cada neno que escoitara o tronco estaría posuído polo león, e só él podería salvalo con dous pinoguais e indo a xuízo.
-¿Que son pinoguais?
¡Son puntos que vas acumulando para falar coma o animal que ti queiras!´
-¿E por que teño que ir a xuízo? ¡Si eu non fixen nada!
-Porque sempre vés ao bosque, entón estorbas aos animais, tiráslle pedras aos paxariños...
-¿E se non gano o xuízo, que pasa?
-¡Terasnos que traer comida todolos días, e coidarnos,¿estás dacordo?
-¡Dacordo!
Ó seguinte día, Xosé foi ao bosque e...
-¿Paquiño, onde está Margarida(a coella)?
-Está naquela madrigueira.
-¡Grazas!
-¡Ola,Margarida!
-¡Ola! o que tes que facer é coidar os meus 7 fillos hasta que eu volva...
-¡Vale!
-¡Ti a onde vas, Xoán, pasa para aquí!-ordenaba Xosé.
Todo se lle complicaba, os fillos de Margarida escapaban, pero ao final todo rematou ben.
-¡Ola! ¿que tal se portaron?
-¡Pois a verdade e que...!
-¡Ahí tes un pinoguai, adeus!
-¡Adeus!
-¡Señor Paquiño, señor Paquiño!
-O señor Paquiño non está-dixo Pancho.
-¿Que teño que facer?
-Pois tes que ir coirdar os paxariños do señor Sultán.
-¿E onde vai?
-¡Eso non é asunto teu!
-¡Adeus!
-¡Adeus!
-¡Señor Sultán, son Xosé e véñolle coidar os seus fillos!-gritaba el.

 -¡Agora chos baixo!, son catro e, cando veña, teñen que estar todos!

-A ver, son Xosé, e se fago esto ben podo marchar, así que non me compliquedes o traballiño.

-¡Eso xa o veremos...!-rosmaba en voz baixa un paxariño.

-¡Que che temos que complicar a vida!-decía intentando distraer a Xosé.

-¡Non, non, non!

             Mentres lle preguntaba a Pepe, os tres paxariños intentaban fuxir.

-¡Alto aí!-dixo sen mirar Xosé.¿A onde ides?

-Que pasada! ¿Como sabías que marchamos? 

-Cóntovolo se estades atentos.

Pasaron catro horas e Sultán veu buscar aos seus fillos.

               Era o gran día do xuízo, tódolos animais se reuniron, todos agás Paquiño...

Comezaba o xuízo(o xuíz era un león que se chamaba Tómas, o fiscal era o mono Filipe, o avogado dos animais era a Xirafa Laila, o avogado do neno era o koala Chito)

                 No medio do xuízo...

-¡Moi ben ¿onde están os papeis co que fixo Xosé?

-¡Tenos Paquiño, pero como non veu!-dixo Pancho.

-¡Non pasa nada, vamos seguir e  ao final do xuízo teñen que estar os papeis!

               O que pasaba era que:Pancho tiña a Paquiño nun lugar segredo cos papeis para que engaiolaran a xosé;porque sen papeis non hai probas para Chito...

                 Ao final do xuízo...

-¡Imos ver eses papeis, onde está Paquiño!

-¡Paquiño non veu!-contestou rapidamente Pancho.

-¿Quen sabe algo?-preguntou Tomás.

-¡A verdade é que non sei se ten algo que ver pero... o outro día cando lle fun coidar os fillos a Sultán, xa non estaba!aclarou Xosé.

-¿E como sabe que non estaba?

-¡Porque chamei por él e díxome Pancho que non estaba, e pregunteille por que e díxome que non era asunto meu e funme!-aclarou Xosé.

            Entón Tómas preguntoulle a Pancho e dixo:

-¡Confeso, confeso, fun eu, fíxeno para que Paquiño fose o noso criado, porque así eu pasaría a ser "O XEFE".

-¡Moi ben, xuízo rematado, agora Xosé quedará libre pero Pancho terá que estar dous anos facendo recados!-aclarou Tomás. 

-Grazas, moitas grazas! ¿pero onde deixo os pinoguais?

-¡Son para ti, e cada vez que queiras ir ao bosque poderás usalos e conseguir máis facendo recados!-dixo Tomás.

          Xosé marchou para a casace aprendeu unha leción volverlle tirar pedras aos animais.

                  

18/04/2007 GMT 1

Imaginación

mariocs @ 09:41

- Clinclanclonclin.

- ¡Buenos días!

- ¡Buenos días! ¿Qué desea?

- Quería un remedio para...es que no creo que lo haya.

- Hable, hable, aquí seguro que lo hay, no se corte.

- Entonces en ese caso... lo diré. Mire, quería preguntarle si tienen algo  para no me despeinarme mientras duermo.

- Mmm... si tengo algunos remedios que pueden funcionar.

- ¿Cuáles?tienda.jpg

- Uno es cortar el pelo.

- No, a mí me gusta largo y creo que así estoy más guapo.

- Vale. ¿Qué tal esta otra forma? ¿Y si con la gomina te pones le pone todo el pelo para abajo y le aplica uno de nuestros gorros de lana especiales.

- ¡Perfecto, me encanta esa idea!

- Con la gomina, el gorro y la idea son 150€.

- ¡Hasta luego! ¡Gracias!

- ¡Hasta luego!

La tienda de las ideas

noeliafl @ 09:38

rubia.jpg Clinclanclonclin

-¡Hola, buenos días!. ¿Que desea?

- Mire, yo quiero una idea, o que usted me diga lo que puedo hacer para que, cuando me levante por la mañana, no tenga que pasarme una hora, alisando mi hermosa melena.

- Usted tiene varias opciones, laca, espuma o gomina.

- Si, pero lo que yo necesito es una forma distinta a las habituables.

Don Gumersindo se puso a pensar y preguntó.

- ¿Fórmulas naturales o químicas?

- Natural por favor.

- Una fórmula natural, podría ser mezclar dos porciones de agua con una pizca de azúcar. Con esta mezcla impregnar toda su melena, esperar a que se seque y ponerse un gorro de baño. A la mañana siguiente, cepillar y listo.

- ¡Me parece una buena idea y muy ecológica. ¿Cuánto te debo?.

- Por ser usted un cliente muy ecológico, le voy a cobrar sólo veinte euros. Si usted tiene algún problema, no se preocupe, yo le buscaré una nueva fórmula.

- ¡Muchas gracias!. Es usted un gran vendedor de ideas.

Clinclanclonclin

Pelos alborotados ¡ nunca más!

cristinacp @ 09:36

alexandra_jimenez.jpgClinclanclonclin
-¡Buenos días!
-¡Hola!-dice el hombre contento.¿Que deseaba?
-Mire, yo, quería ua idea... pero es imposible.
-¡Tranquilo!, en la tienda "Vendidea" tenemos la solución.
-¿Seguro?-dice el cliente todo apenado.
-A ver ¿de que se trata?
-Pues... yo cuando me levanto,tengo los pelos de la cabeza muy alborotados y despeinados.
-¡Uf,uf...! un caso muy difícil, pero no se preocupe, alguna solución habrá.
-¿Seguro que hay alguna idea?
-¡Claro que sí y me acabo de acordar ahora,meta la cabeza dentro de una caja. Luego, coja el aireacondicionador y pásalo mediante un tubo hasta la caja. Por último, cuando se despierte,tendrá el pelo suave y bien peinado.
-¡Muchas gracias!;¿Cuánto es?
-Sesenta euros.
-¿Queé? ¡Tanto dinero!
-¡Hombre,es de buena calidad!
-Está bien.

Cortar o pelo

rubengs @ 09:36

Clinclanclonclin.
-¡Buenos días!
-¡Hola!Pase y tome asiento.¿Que desea usted?
-Queríaque me recomendase una buena idea porque, cuando me levanto, estoy despeinado y me cuesta mucho peinarme.
-¿Por qué no se corta el pelo?pelo.jpg
-No.Me gusta mucho mi melena.
-Pero mire, en ese caso no podría dar más ideas, dormir sentado no es recomendable, ni mucho menos de pie, así que la mejor idea sería la de cortar el pelo.
-Bueno, si usted lo dice, me lo cortaré.
-Oiga no se marche que aún me tiene que pagar.
-¿Cuánto es?
-Espere un momento que voy a calcular.¡Ya lo tengo!son trescientos euros.
El señor le da el dinero y se marcha, pero en voz baja dice:
-Bueno, a parte de que esto es carísimo, me tengo que cortar mi preciosa melena.

A idea de Gumersindo

danielgv @ 09:34

-¡Buenos días!
-¿Que idea necesita usted?
-La verdad es que a lo mejor no lo tienen. Bueno, ahí va:yo quiero que ,al dormir, no me despeine
-Fácil,cortese el pelo al cero
-No, yo quiero tener pelo
-Entonces échese gomina antes de dormirshowercap.jpg
-No, entonces ensuciaria la almohada
-¿Que tal si duerme de pie?
-Me caería y me rompería la cabeza
-Bueno, entonces debería dormir con un buen bote de laca puesto
-No me gusta el olor de la laca
-Usted es un poco exigente
-¡Qué va!. Yo para comer solo qiero un buen chuletón y muchísimos huevos fritos
-¡Ah,ya sé.¿Por qué no duerme con un gorro de baño?
-Si, se lo cogeré a mi mujer
-¿Se la lleva puesta o se la envuelvo?
-Envuelvalo, por favor!
-Adiós
-Clinclanclonclin

Muchas ideas.

saragp @ 09:32

Clinclanclonclin.
-¡Buenos días!.
-¡Buenos días!,¿que desea?.
gorro.jpg-Me han dicho que aquí venden ideas, yo tengo un problema y no se me ocurre nada para resolverlo.
-Cuénteme, cuénteme, que aquí le podemos ayudar.
-Lo que yo necesito, es una idea para no levantarme despeinado por la mañana.
-Veamos, puedo sugerirle unas cuantas:

1ªEngominese el pelo cuando se acueste y al día siguiente no se levantará despeinado.

2ªOtra idea seria ponerse un gorro de dormir.

3ªDormir en el sofá sentado, sería ideal.

4ªY por último, la más drástica sería cortarse el pelo al cero y así no tendría necesidad de peinarse.

Y bien,¿con cual se queda?

-Se las compro todas, voy a probar cual me va mejor.
-Muchas gracias,en total son 300€.
-Ahí tiene,muchas gracias.

Clinclanclonclin.

Peinarse...¡nunca más!

rebecaln @ 09:26

rulos.jpgClinclanclonclin.

-¡Buenos días!

-¡Buenos días!¡Bievenida sea usted a mi tienda!¿Qué desea?

-Mire usted.Yo tengo el pelo muy bonito pero, al acostarme,¡Se me deshace todo!

-Entiendo,parece increíble pero...¡tengo la solución!

-¿Cuál?¿Ya no tendré que peinarme por las mañanas?

-¡Aparte de eso!¡Ya no se  peinará nunca más!

-¡Es usted fantástico!¡¿¡Cuál es la solución!?

-Escuche,escuche.Usted se pone unos rulos especiales que se llaman Mípelo.Acaban de salir en Japón.Son un poco caros,60 euros unidad.

-¡Me los regalaré por mi cumpleaños!

-¡Pues muy bien!¿Le cobro ahora o quiere algo más?

-Cóbreme ahora.¿Cuánto es?

-Son 93 euros.¡Las ideas están muy caras!

-¡Aquí tiene!¡No dudaré  nunca en volver!

-¡Adiós!¡Disfrute de su idea!

Clinclanclonclin.

29/11/2006 GMT 1

Sauriolandia

araca @ 10:58

Este conto foi escrito por Moumna, Cristina, Xián, Rosana e Ara.

Saltabosques y Cornelio, en lo alto de una colina, disfrutaban del bello paisaje que desde allí se divisaba.
El primero era el hermamano menor de una camada de conejos blancos como la nieve que vivian en este bosque desde hace siglos. El segundo pesumía de su preciosa cornamenta pues era un ciervo alegre, rápido y satarín.
-Eso que ahí ves, querido Cornelio, se llama Sauriolandia, una población en la que hace muchos años hubo un zoológico lleno de personajes indeseables, entre los que estaba el pirómano Mandafuego.
-¿Lo conociste, Saltabosques?
-Yo, si. De pequeños éramos amigos, luego me separé de él porque seguía caminos equivocados. Disfrutaba viendo arder las cosas: árboles, viviendas, alimentos...
-¿Recuerdas el juicio en el que el juez Melenas lo condenó al destierro?-interroga Cornelio.
-Rabudo, el prepotente zorro, creyó que podía salvar a Mandafuego,pero la sabia fiscal, Palmira, ayudada por sus hermanos araos, supo demostrar al juez las fechorías del acusado.
-El águila Rauda también colaboró lo suyo, Cornelio.
-Es verdad, Saltabosques. Aún la estoy viendo volar alrededor del cuello de Entrenubes. Recordás que esta policía fue la encargada de conducir a Mandafuego hasta la fria Narnia. Nunca ví una jirafa tan responsable.
-Cuando veo arder nuestros bosques no dejo de pensar en el despreciable Mandafuego.
-¡Menudo equipo, luchando contra el fuego!-Concluye Cornelio.

Arquivo | ¡Crea o teu Blogue Xa! Doado e Gratis