Pequenos Xornalistas

Lévalle tempo cargar. É longo pero mecece a pena.

Para Alumnado, Nais, Pais, Mestras... toda a sociedade.

Entroido 2.008

C.E.I.P. “Ponte dos Brozos”- Arteixo

Nivel: SEXTO (A, B, C, D, E): 127 alumnas/os

Titores: María Jesús, Mercedes, Patricia, Jesús e Ramón

Especialistas: José A. Mera, Carmen Freire, Amelia, Mónica, Mª Luz, Maica, Rosa, Elena

Data: 1-2-2.008 (despois do recreo)

Programa:

a) Lectura do pregón (pensado, escrito e lido por case todas e todos)

b) Desfile de disfraces (os mellores á redonda)

c) Veredicto do Xurado (inapelabel)

d) Entrega dos premios (todos bos)

Escenario: Montaremos a pasarela diante da aula de SEXTO “C”. Está no medio e xa sabemos que os do medio sempre estorban. A devandita aula servirá como camerino común para todos e todas que cambien de imaxe.

Tentaremos estar sentados para non molestar. Polo medio da xente quedará un corredor para poder circular. Na entrada da nosa zona haberá dous gardas moi severos con armas de fogo para pedir invitacións, contrasinais e impedir que entren xentes ou suxeitos doutras galaxias (tipo Supermán ou Pedro Chosco).

Etiqueta: Tódalas mulleres que non se disfracen terán que vir con gravata e os homes con saias ou perruca (poden escoller, non somos ditadores)

Pregón: Como en calquera boa celebración que se prece (e esta éa), o pregón será a presentación da festa e fará honor a aquelas poetisas e poetas que xa están desexando demostrar as súas dotes literarias. As excelsas estrofas serán lidas por unha parella de estudantes do Nivel de xeito alternativo. Dende este mesmo intre, podedes ¡oh bardos! poñer o lapis a gañar o xornal. Tratará sobre temas actuais: estudantís, do noso Centro, Mestres/as, política, deportes, obras da beirarrúa, calefacción...

Desfile: Queremos que as pasarelas Pontus Veteris, Cibeles, Scala de Milán... parezan paupérrimas á nosa beira. Poderá desfilar toda a familia de Sexto (homes e mulleres) peeeeeeeeeeero ¡ollo!: Levarán premio os máis orixinais e máis baratos. ¡Guerra ao consumismo!. Xa podedes ir pensando nalgún xeito de cambiar a imaxe e, coas tesoiras, agullas, cinta métrica, xoguetes vellos, roupa da nora ou do sogro... facer voar a imaxinación. Non se poden facer grupos.

Xurado: Estará formado por cinco membros (un por aula) con moitas enrugas na ancha fronte. Cada un deles repartirá 10, 8, 6, 4 e 2 puntos a cinco concursantes. Estes darán, de véspera, o nome co que pensan desfilar á Mestra de Cerimonias que será designada pola Titora de Sexto “A” entre as Rapazas que estean de aniversario no mes de xaneiro e o que custou o disfrace. Ese día, 31 de xaneiro, o Titor de Sexto “E” fará unha cuadrícula cos nomes, prezos e casiñas para anotar os puntos concedidos polo Xurado.

Daranse ¡DEZ! (base decimal) PREMIOS (vouno repetir) aos disfraces máis baratos e orixinais. Non se permite ao Xurado usar a calculadora para facer a suma dos puntos dados e o lapis ha de ser negro.

Premios: Haberá:

· 2 Primeiros premios: Libro moi bo e moi caro

· 2 Segundos premios: Libro tamén moi bo e algo menos caro

· 2 Terceiros premios: Sorpresa

· 2 Cuartos premios: Máis sorpresa

· 2 Quintos premios: Sorpresa tamén

Estamos xa no Entroido,

Despois de pasar o Nadal,

E seguimos sen beirarrúas.

¡Parece a obra do Escorial!

Cantigas, pitos e frautas,

Isto xa parece un Entroido,

Tantas cousas ofrecidas

E ninguén se pon de acordo.

Con estas caras sorrintes,

Nosas donas e señores,

Nenas, nenos, compañeiros

E tamén cos Profesores.

Se te queres divertir

Aos Brozos has de vir,

Con careta e antifaz:

O Entroido imos celebrar.

Queremos que moitos anos

este Entroido recordemos

E para pasalo ben

Moi atentos escoitemos.

Dinnos os que desto saben

Que é unha festa ben antiga,

Tan bela, tan divertida,

Moi esperta, moi amiga.

Rompemos con moitas regras

Que todo o tempo cumprimos,

Poñemos verde a calquera,

Divertirnos perseguimos.

Defendemos que isto é certo

E con esta fe vivimos

Pero queremos respecto

Para todos, insistimos.

Os ordenadores collemos

Pero é unha pesadez,

Apagamos e acendemos

Unha e outra vez.

O papel dos piollos

Mándanno cada dous por tres;

Con tantos papeis que gastan

Chegan para parar un tren.

É hora xa de esixir

pois tódolos días vemos

Unha longa beirarrúa

Que non queren que pisemos.

Parecemos paxariños

Agochados na gaiola.

Por riba de non ter sitio,

Nos araman toda a escola.

Una máquina asasina

Desfixo o noso espazo,

Fixo buratos e regos,

Sentounos coma un balazo.

Logo, con traxe amarelo,

Apareceu algún home

Que pola súa longura

o tempo case o consome.

Moitos pensan a cotío,

E sen malas intencións,

Que a rúa sen beira queda

Ata as próximas eleccións.

Entre os valados de arame

E as cancelas agachadas

Pasean “insuficiemtes”

De adultos e rapazadas.

Os políticos de agora

Poucas citas nos merecen:

As cousas que prometeron

Moi tarde ou nunca aparecen.

Un colexio novo ofrecen

Despois de tanto esperar.

As datas que van dicindo

Son de poñerse a chorar.

Un colexio fainos falta,

Senón imos estoupar.

Os políticos de agora

Non saben como enganar.

Quen fixo “Os Dereitos do Neno”

Tennos que escoltar de verdade.

Queremos unha escola nova

E que se faga realidade.

Todos tolean por entrar

Nesa “casa” encantada

Pero á hora da verdade

Ninguén se preocupa de nada.

O que se coce ás nosas costas

Non é precisamente unha laconada;

Por moito que nos empeñemos

Isto parece unha pantasmada.

Deixen as rúas libres

Nestes carnavales

Pois tódolos nenas e nenos

Queremos lucir os disfraces.

¿Que lles parece,

Concelleiros e alcaldesa?

Esperemos que antes das eleccións

Lles entre de contado a présa.

Prometeron moitas cousas,

Ningunha saben cumprir

E co ruído da rúa

Non podemos nin durmir.

Somos nós tan importantes,

Temos tanto señorío,

Que nas horas do Estudo

Estamos fóra, ao frío.

Do tema calefacción

Tampouco soubemos nada.

Varios días estivemos

Sufrindo frío e xeada.

Cando temos calor,

A calefacción acender;

E cando temos frío,

Unha chaqueta poñer.

Sen calefacción e este frío,

As nosas faltas son xustificadas,

Gripes e catarros apodéranse de nós

Con estas tremendas xeadas.

Director, Director,

Pensa en nós

E acende o radiador

Cando non faga calor.

Nos somos afectados,

Pero tamén os profesores,

Con esta gran carnavalada

Non lles fan moitos favores.

Dos Profesores sabemos

Que sofren ben da cabeza,

Pois o ruído do Alumnado

Só produce máis torpeza.

María Jesús, Mercedes,

Patricia, Jesús, Ramón,

Aos cinco Titores nosos

Levamos no corazón.

María Jesús, Patricia...

Son algunhas Profesoras,

Atúrannos no Colexio,

Seguen tan encantadoras.

Á profesora Mercedes

Dedica este discurso

Neste Entroido 2.008

Unha Alumna de sexto curso.

Jesús estivo maliño

Dunha perna ou algo así;

Vemos que recuperou

Para estar con nos aquí.

Ramón leva moito tempo

Co tema de profesor,

Aturou moitos alumnos,

Nós non somos do peor.

Un agasallo especial

Cada un de nós lle quixera

Levar a toda pastilla,

Correndo ben a Mosquera.

A pesar de todo,

Que ¡viva o Entroido!

Entre lacón, filloas e orellas

Faremos unhas boas festas.

Despois de tanto discurso

Xa é hora, eu penso, coido,

De soñar coas filloas

E dicir: ¡Viva o Entroido!